شهلا
آقاپور
آن
خورشيد زن بود
ياس
پری ٍ مستبا بوی
ِ بهار ،
ايستاده
چون درخت،
چشمک
می زند نازلی
به ستاره
آهای
زنانی که از
جنسِ
خدايانِ
ِ آزاده ا يد
وخا ل ِ
لاله های ِ
مهر
کوبيده
ايد بر
اندامتان ،
يافته
ايد خوشه در
خوشه
کمربند
مرواريد ِ هست
که نشانده
ايد بر
اسب
های تند نور ِ پرنده
بر
خيزيد ،
نرگسان ِ
خندان
بچرخانيد
مشعل در مشعل
دامن ِ
ميترای ِ خرد
را
ماسيده به
اندوه
آن
خورشيد.. زن
بود
ياس
پری ٍمست
با بوی
بهار،