نمایش ِ رقص ِ

بر هنه      

 

آنجا که دستهایمان

 در نمایش ِ

 ها بیل و قابیل

به صلیب کشیده شد

 

 مشعل آتش را

بالا بردیم

 

مشتی خا ک شار

از لابه لا ی انگشتانم

پاشیده شد

بر تن ِ برهنه ی  تو

 

قلم موی رنگی ام

برپوستت مو ج می زد

 

 تنت نقش ونگار بودائی  

می رقصید عریان

 آهسته  به آواز ه های

 ناقوسی  در آب

و حزن ملودی گیتار ِ

"آران خو اِس "

به تیزی صدای زنگو له ها

 

تو ایستاده میان ِ بالهای
  مجسمه  ی سنگی

در نور ِ سرخ دو شمعِ ِ

خفته درسفره ی سروده ها یم

 

 خیره ماندی

  به چشم ِ تابلویی قرمز

کنار ستونی بلندِ

سنگفرشی از واژه ها

 

 پرده ها  کنار رفتند

انگار دریچه ای

در قفس ِ صحنه

باز شد

 و  تو به آزاد ی ِ

 بازی صدا در بدن

رسیدی

 

 قناری شعرم

 آرام آرام از گلویت  

  بر خاست

 "من و جود دارم"

"من و جود دارم در تو"

 

با مو زون با زوانت

رقص واره

 باز گشتی

 به ابتدای آفرینش

 

ما ریختیم

 با قی مانده ی خاک

  بر روی جنین ِ انسان

 

حیرت ِ برهنه ی تماشاچیان

در کف زدنها ی مکرر

شکست

 سکوت ِ هسته ی نما یش ِ

 

 ما همچنان ریختیم

باقی ِ مانده ی آب

برشنزار تشنگی امان ...

 

من وجود دارم یکی از اشعارم که

 روی بدن بازیگر نوشته بودم

 

شهلا آقاپور

نمایشی کوتاه هنری شعر گو نه ای

( پرفرمنس) در جشنواره

 کانون نویسندگان

 در تبعید(هامبورگ) یولی۲۰۰۵

www.aghapour.de   

نویساد هنر و ادبیات پرس لیت: به مناسبت زادروز شاعر گرامی شهلا آقاپور، این شعر باز انتشار یافته است. نویساد پرس لیت این روز را به ایشان شادباش می گویند /27.10.2011