شاهدان خفته

ابراهیم باران

بیگانگانیم در گذر باد.

هرآز لبخندی برلبان ناچار.

فرشتگانیم در زنجیر آه.

درودی نابهنگام در رقّت سپاسی به اجبار.

اوراق زرین خورشید

در کنج پنجره ی تنهایی مان

مطلع آیات سالوسانه ایست

که در نمورین شبهامان جستجو میکنیم.

رنگین تار و پود تفکرات حبسیم

بر گُرده ی امپراتوریهای تن .

شاهدی خفته

در مخمل تصورات دروغین

وقتی که حکم انزوای ما تقریر می شود.

شاعرانیم در کنکاش قلم

که سیلابهای سکوت را

بر کُنده ی موریانه زده ی ساعات حک می کنیم.

بیگانگانیم

فرشتگانیم

شاهدی خفته

شاعرانیم.

خرد و ناچیز

ای بزرگ زشت خویان روزگار

ترستان را دیدم

و خندیدم.

اشکهای خشکتان

ذره ای قلبم را نرم نکرد.

اینک اکنون مردی دیگر

خرد و ناچیز

در کنج زندان افتخارات شما

نیشخند به لب

خشم بارداری را مزمزه میکند.

چشم

جنبش تنها برگ زرد خزان

در انتهای شاخه ی پایان

لرزش کوچک سوی آتش

در سنگینی سیاه کنده ای نیم سوز

نقطه ای بی جا و گم

در پهنای کاغذی چروکیده

جوشش بی اختیار ثانیه ها

در بن بست دیوارین تن

تنها نشان بودن

چشم من

بازگشتwww.perslit.com