بهت

  به درختی که کاشته بودم

نگاه کردم

خودم بودم

با پوستی سبز

                        دستهايی زرد

                                          چشمهايی نگران

و نفسهايی که در باد می گشت

با تکه هايی از من

در زمين و هوا

ميان برگها

هم گام  با گامهای زنی تنها

که مرا از من می برد

در سکون وسکوتی که می گذشت

هيچ از هيچ سخن نمی گفت

 دلتنگی بود و عشق

                                  که در  بيهودگی می سوخت

ومن نگاه می کردم

به درختی که کاشته بودم

                            

 16 / 3/ 87
  اروميه - ايران

http://www.yourdshahian.com/PERSIAN/new1.asp