ایران من

 

مهر ِ  ایران  ِ  نکو   دارم   بدل،   از   جان     من

نور ِ  ایمان ِ   وطن     بینم    از   این    پیمان من

گشته ام  دور  جهان،...  دیدم   بسی  مُلکِ    َغنی

هیچ  مُلکی،    دل    ندید،  زیبا تر   از   ایران من

از  شمال...   دریای  زیبای  خزر...  سِحرْ   آفرین

انزلی ...   مُرداب سبزش...   لاله ی     گیلان  من

خرّمی ی    طالشان ...     تا     کوه های    سَبلان

شوق  و  وجد  و بس  مسّرت   آورد  در  جان من

جویباران،   کوهسارانش   غنی   از   عَطر ِ    ُگل

آبشاران  ِ    بلند،...     با     ریزش      ُغرّان  من

بوی    شالیزار،  از  عَطر ِ  برنج   و  برگ ِ  چای

در  هوای  نیمه    ابر ِ   رشت،...      لاهیجان من

دیدن ِ   مازندران،   آرد     دوصد   چندان    شعف

ببر ها   در  جنگلش،   با    شیر   سی سنگان من

جاده های  کندوان،...   کوه های   پیچیده  به   هم

تا  به  چالوس  و  به  نور  و ساری  و  گرگان من

جنگلی- ساحل،...  ز  نور    و   ساحل ِ   دریاسرم

وصف ِ آن  زیبنده   ساحل  ها،...   نبیند   دان  من

دامن ِ کوه  کلاردشتش،...  پر از   ُگل های   وحش

آن  عجب  بین!...  دهکده،  ییلاق،  در   ابَران من

چشم  بگشاییم  اگر  بر  شرق ِ مُلک ِ سِحرْ  و سیم

نیست  جز  شور  و  شعف،  حال  دگر  از  آن  من

از   خراسان   تا   جنوب ِ   شرقی ِ   ایران    زمین

وه چه زیباست!... تا  به سیستان  و بلوچستان من

گر دهید   فرصت،...   رویم  سوی   زمین ِ   آذری

آن   ولایت    ُپر   ز   نِعمت ،   غیرت ِ   ُترکان من

قلعه ی    بابک ِ  ُخرّم  دین،...  آن     مرد    غیور

بر   فراز   جنگل    و   کوهین...    ارَسباران   من

شهر    تبریزش...    بیادم    آورد    مردان    رَزم

چون    خیابانی    و   ستارخان    و   باقرخان  من

آن     نمک- دریاچه   از  خاک ِ  ارومیه   تو   بین

ساحلش  سبز  و غنی،...   ُپر از  چمن  زاران  من

سلسله  کوه های  زاگرُس، آن  طلایین  بُرج  غرب

میبرد ما را بکردستان و لرستان، و خوزستان  من

این   سه  استان...  ُشهرت ِ زیباییش،  ورد ِ  زبان

بایدش     پرسید...      از   زیبا   نکو   بینان   من

در جنوب،... حُسن ِ  طبیعت  دارد آن  پارسی خلیج

در      کنارش،...     روی  زیبایان       آبادان  من

گر  بمرکز   سر  زنیم،...    با   بینش     دلپروری

بینیم  آن   شیراز،...  یزد  و  اصفهان،  کرمان من

بس  سخنها  است  از  شیراز،... شهر شعر  و  گل

خواجه حافظ ،...  سعدی ِ عشق آفرین،  مستان من

یزد  و کرمان،  شهرت ِ فرشش جهان را خیره کرد

آفرین      بر     پنجه های    آن     نکو  بافان  من

اصفهان،...  دیگر  نگو،  نصف ِ جهانست  از  هنر

سی سه  ُپل بین،... آن ُپل ِ خواجو،  منارجنبان  من

شاهکار است   صنعت ِ  معماری ی  آن     اصفهان

حاصل ِ   دست ِ    هنر،...     مهر ِ   هنرکاوان   من

بر در ِ قمُ  که   رسیم،...   کلاشی  و  صیغه،  وفور

کارگاه شیخ  و مُفتی، جانیان، برضد  این ایمان من

آخرین    جای    توقف،   شد    نصیب    ما   چنین

سلسله کوه ِ دماوند  و به البرز، تا  بآن  تهران من

اسکی ی   دییزین   و  دربندش  ز   کوه های  بلند

شور وحالش...  ای رفیق ِ من،  همی  در جان  من

این  قلم  خشکیده  خواهد  شد... ز  وصف  بیکران

چون   نباشد    جوهر ِ  کافی   در  این   ایوان   من

گر چه   یک   قوم  ُشرور، از  بوم ِ  جَهل  و بَربَری

برزدند   شبخون...  بآن   خاک ِ  پر  از  شیران  من

باز    هم   آن   مام   زیباروی  پر  وصف   و   ُنوید

باز     خواند    هموطنهای ِ    نکو     وجدان     من

 

 

گرُزین کِلک©

سیل ِ پاکسرود

نهم سپتامبر ٢٠٠٩

کالیفرنی