سروده هایی از هیو بهم استاینبرگ

By: Hugh Behm Steinberg , CA-USA

Translated by : GilAvaei , July 2010- The Netherlands (gilavaei@gmail.com)
برگردان : گیل آوایی

حلزون
و تو می گویی آفتاب
و کسی چیزی از آن نمی گوید
اگر چه نورافشانی اش همه گوشمان را سرشار می کند
خوب است در باغ بنشینی
خوب است گاه بنشینی آنجا
رد خزیدن لزج حلزون
روزها می مانند
زینروست اقیانوس سیاه و نیروی وسوسه گرانه اش
مهم است
باری مهم است
می گردد و همین مهم است
ساقه گوجه فرنگی را در آغوش می کشد
به قفس خویش باز می گردد
قفس را بر حصار سمیهای خاردار گره می زند
تو
در دوست داشتنت
به دوست داشتنیهایت
افکارت
که به سرزمین تازه تعلق دارند

Snails

And you say sunlight,      and no one talks
about           sunlight though      it’s pouring out
of our ears. It’s fine             to sit in the    garden,
it’s ok sometimes             just to sit there.
The tracks of        snails glisten             for days.

So the black ocean,     and the           attracting force:
it matters, it        matters, it turns and      it matters. Brace
the tomato plants          back into their cages, tie
the cages        back against        the fence.
You, in your love,        your favorites, your        thoughts
belonging to       a new country.

 

 

 با هوش

آیا  چنان بلند می توانی بشماری؟
خوردن بادمجان و اندیشه به نخهای روی دوک
تبلیغ تکزاکو روی دیوار
تو باید با هوش باشی
من نمید انم چگونه باهوش باشم
کسی به کشف رمز و راز من نیست
من که دستم را برای تو رو کردم
از این پس مجبور به توضیح هیچ چیز نیستم
من خانه ای هستم
خانه ای کوچکتر می مانم

Subtle

Can you        count that high?         Eat
eggplant,        think about         yarn on spindles,
the Texaco ad on the wall.        You have to be        subtle. I
don’t know            how to be subtle.       No one has to
kiss my           decoder ring.         I gave
you my decoder ring, I         no longer have to
explain anything.           I am a house,
I keep       a smaller house

 

دندانها
هیو استاینبرگ

انگار که صبح بود
و تو رفته بودی قدم بزنی
شاید صندوق پستت را ببینی
دندانی می بینی و مثل این است که وقتی چیزی می بینی و بعد همه چیز را
ردیفهای بسیار از همان دست می بینی، جنگلی از دندان
ساییدن دندانها را می شنوی
به بلندی صدای آفرینش
اما آن که می شنوی صدای دام تراک است
در خطی بی انتها
از دامتراکی که دنده عوض می کند، دنبال می کند، به هم می زند با صدای دندانهایش که به همه جای دور و بر تو می پاشد
ابرهای گردو غبار دندانها
که در خیابان می پراکند
انگار که در آن غرق شده باشی، از پی ماندن در آن
نامه هایت را می خوانی
فکر می کنی اگر بالش بزرگی می داشتی
ثروتمند بودی
و فکر می کنی صندلیهای زیادی از آن برای ساختن است
می دانم که کسی جایی هست که روی یکی از این صندلی ها می نشیند و سنگریزه از میان لوبیاها می خورد
سنگریزه از میان سوپ اش می خورد
نگران نباش این برای مجازات  او نیست
مجازاتی را تحمل نخواهد کرد
او  دندانهای آهنی دارد که برای چنان کاری بکار می گیرد
تبدیل چیزی به چیز دیگر
آب چرب و چسبناک که براستی برای فیلسوفان اهمیت دارد
بخشی که از سنگریزه و بخشی دیگر از دندان ساخته شده است

او دوست تست
که نامه ای برای تو می فرستد
در پاکت سفیدی که در دست داری و از تو چیزی می خواهد
دندانهای جلو یا دندانهای اسیاب، دودندانه
اگر داری هنوز
برای خودت حفظ می کنی
او صندلی ای می سازد
چونان موجی ترا در خود می گیرد
تو با دندانهایت می خندی
بخاطر خودت
برای حفظ آن در چهره ات
سی و دو دندان همیشگی
تو می اندیشی هر کدام نماد و نمود چیزیست
و این فقط اشتیاق خود تست در دنیایی که هستی
موجهای سنگ، دندان
خرده ریزهایش
ویژیگیهایش
دهانی کوچک
برای هریک از فکرهایت

Teeth

Say it was in the morning,          and you were out on the sidewalk,           perhaps you
           were checking the mailbox,           you see a tooth, and it’s like when           you see one
thing and then           you see everything, you see           multitudes of the same thing,
a row, a forest of teeth,           you hear a rumble,           it’s as loud as creation,
but it’s only a dump truck,           in an infinite line           of dump trucks
shifting gears, backing up           roaring           with their loads of teeth,
which they pour,           all around you,           in clouds of toothdust
spilling out into the street.

So, nearly buried, white, after being           held under so long,           reading your mail,
you think,           if I had a big enough pillow,           I’d be rich!

And you think,           there are chairs to be made           out of this.
I know a man somewhere           who will sit           in one of these chairs,
he will eat rocks in his beans,           he will eat rocks in his soup,
don’t worry, it’s not out of punishment           he isn’t suffering           he has iron teeth
which he uses           for just such actions,           turning one thing into another,
“an unctuous and viscous water,           which is the true matter
of all the ancient philosophers”           part of which is made out of stone
and part of which            is made out of teeth.

He is your friend.           He sends you a letter,           the white envelope of which
you are now holding, asking for some.           Incisors, or molars,           bicuspids
if you have any           you can spare, he’s building           a chair.

It comes over you in waves,           you are laughing, with your teeth,           your own, safe
in your face,           thirty-two           permanent teeth,           you think           each one
is sign and symbol           that is just your enthusiasm           for this world, its waves
of stone,           of teeth,           its particles, particularities,           a small mouth
for each of           your thoughts.

 

معنی دادن

وقتی که می توانی از خواندن آواز بازبمانی و بگویی معنی ات چیست
ایمان داشته باشی
که بگویی معنی ات  چیست
سپس معنی دادن سراغ خودت می آید مثل زمین( هرگز از تو دست بردار نیست)
مانند دویدن در سراشیبب یک کوه
پریدن از یک صخره به صخره ی دیگر
ترسناک است
احساس خوبیست این
تو ممکن است که خودت را بکشتن دهی


Meaning


When you can stop singing           and say what you mean,           having faith           that you can
say what you mean.           Then meaning comes toward you           like the ground           (it never
leaves you)           like running down           a mountain,           jumping from           rock           to
rock           it is terrifying.           It feels so good.           You can get yourself
killed doing this.

گُر گرفتن از پی جملاتی از آگنس مارتین

وقتی که نخستین بار آتش کباب  افروختم
چنان شدم که به بی گناهی درختان اندیشیدم
و سپس آتش زغالی برخواست در اندیشه ی من و فکر کردم این آتش بی گناهی درختان را می نمایاند
و راضی بودم از فکر مهاجران
صدای پرنده ای که نشان پیروزیش بود از گذر این گذار
اما هرگز برایم چنین نبود که کوچ کنم
سپس فرشتگان به زمین نگاه کردند و ما را در کنار هم دیدند
چیزی که ناشناخته بود، الگویی شد
و این طریقی است که تو خدایی اش شناساندی
و زمانی حماقت من بود اما اکنون هشیار شده ام از شگفتزدگی کار تو

Gridding, after some sentences by Agnes Martin

When I first made a grid           I happened to be thinking           on the innocence of trees
and then a grid came           into my mind and I thought           it represented innocence
and I was satisfied           to think of migrations,           of waterfowl in a v-shaped formation
of crossing           through this process,           but never myself having to leave.
Then the angels looked down           and they make us           perceive each other.
What was unknown           becomes patterned.

And this is how           you introduce           divinity to the work,
which trembles           from the act of inventing           the angelic by
merging           songbirds with people,           then forcing them upward
until all the trees           crown           as do people
just as they are born,           because you introduce           divinity to the world.

And when I once was so stupid           now I am awake
admiring your work.

first published here: http://www.lapetitezine.org/Hugh.Steinberg.htm