عشق

 

بسی   از  عشق،...  حکایتها   بگفتند

و  از  هر  گفته،...   گوهرها   بسُفتند

ندانم   من،... که  عشق ِ   این  درونم

کدامین   گوهر  است،     در   اندرونم

بسی   جُستم،   در  اعماق ِ   سخن ها

که  تعریفی  کنند،...  این    گوهرم  را

نه   تعریفی  بیانگر  شد،  نه   تصویر

که تا  عشقم  کشید،  دل را  به  زنجیر

بخود   گفتم،...  که   شاید  یار ِ  والا!

شود      روشنگر ِ    آن      گوهرآما

نشد  روشن  به من،  این  سِّر ِ دیرین

که گوهر از من است،  یا  یار  شیرین

بپرسیدم،    که   عشقم،...  از  کجایی

که  با  درد ِ  دلم،...  چون  در صفایی

ز هر  دردم،...   تو   آهنگی    سرایی

برقص   آری،...    تو  جان ِ   کِبریایی

ز بزم هایی  که   در  دل  ریشه  دارند

سخنورها    در    آن،    اندیشه  دارند

همه  مست اند،  از اندیشه ات،  عشق

منم  صد  مستی در دل  دارم  از عشق

دو عالم  درمن  است،   در حال  مستی

درون  عالم،    برون  عالم،   ز هستی

کدامینم،...    برونم،...     یا    درونم؟

درین  هر  دو،...  چنین   بی  خانمونم

به   بیرون،    دشمنان ِ   عشق    بینم

که   میدُزدند،...   جُمله،  عقل  و  دینم

درون،...   عشقی   بسان ِ  آذر  افروز

ولی  دردش،... پُر  از  آه ِ جگر  سوز

برون،...   زیبایی  با  زشتی  بیامیخت

شیاطین نسل،...  خون ِعاشقان ریخت

درونم،...    سر   بزلف ِ   یار  خواهد

شراب ِ   لمْ یزل،...     ُگلزار    خواهد

برون،   جانم،  ز  ُظلم ِ دینْ   فروشان

چو  نوح،  در  کشتی ِ  دریای ِ جوشان

جهان ِ  اندرون،...   دَردانه    زیباست

چو   آن،   گوهرگه ِ    یار ِ   فریباست

همان   یاری،...   که  دُرّ ِ   گوهر ِ من

بسُفته    خالقم،...    در    جوهر ِ  من

نگین ِ  عشق    را،    از   گوهر ِ   یار

هزاران   عاشقان،...  بر  دل زدند، بار

 

تو سیروس گوهر ِعشقت، دورون یاب

چو بیرون گوهرت،... شد  نقش بر آب

 

 

2

 

چون دیده ام،... شب و روز

با  یک   دلی،  پر  از  سوز

کین       عابدان ِ     مرموز

اهریمنان ِ      جانْ      سوز

کردند    وطن،...   نگونسار

با       رهبران      خونخوار

تا     که،    شدند،...    بیزار

مردم،...    ز    دین    دیندار

 

آن        عاشقان ِ       ایران

وارسته        و        دلیران

در    بند ِ    ُخمسه     گیران

نعره    ُکنان،   چو    شیران

زنجیر ِ     دین،...     دریدند

شیخان،    ز   ترس    ریدند

ایران ِ  سبز،...    چو  دیدند

چون   گاو  و  خر،  چریدند

 

چاقو       کشان ِ      مُزدور

خونْ      تشنگان ِ    شبکور

بر    مردمانی،    پُر    شور

رهبر    شدند،...    با   زور

 

تا   ِکیْ   نشسته     خاموش

ای    مردمان ِ     با   هوش

دین    و     خدا     فروشان

مست اند  ز  خون ِ  جوشان

 

گر  دین ِ ُظلم،... به این سان

حاکم    شود،...   به   انسان

دیگر         ندارم       ایمان

بر       آیه های         قرآن

 

 

گرُزین کِلک©

سیل ِ پاکسرود

سی ام آگست ٢٠٠٩

کالیفرنیا