روزبه فاطمی
طوفان
گو به طوفان بلا منزل بیداد ببر
با تو ای باد گران هرچه در افتاد ببر
بر سر گور عدالت غم و فریادم بین
تا به گوش فلکم شیون و فریاد ببر
غم دل را نتوان شست به یک چشمۀ خُرد
دل من را به لب دجلۀ بغداد ببر
دل دلداده چو آزرده شد از دلدارش
غم بیدل به دل دلبر دلشاد ببر
از درون قفس تنگ اسیران ای باد
شکوه ها را به بر مردم آزاد ببر
سوی دنیا خبر از قافلۀ آزادی
وانکه پا در ره این قافله بنهاد ببر
رو به هر سوی جهان تا غم ما را شنوند
خبر از دُخت به خون خفتۀ خرداد ببر
تا که بنیاد شود کارگه دانش و داد
خانۀ جهل و ستم را همه بنیاد ببر
بهر ویرانی این ظلمسرا هرچه که هست
هرچه بادا باد ای باد بر باد ببر
به دل ملت ایران کهن افزون تر
شوق عصیان و توانایی فریاد ببر
سرنگون تا کند این دولت ضحاکی را
خواهش ما به بر کاوۀ حداد ببر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
غزل سبز
کوه استاده و محکم به ره باد منم
مشت افراشته و هیبت فریاد منم
آنکه بر سینۀ خونین ستبرش دارد
صد نشان از اثر دشنۀ بیداد منم
ملتم، ملت ایران که جهان میداند
بانی اول علم و هنر و داد منم
خیزشم مایۀ وحشت بوَد از بهر ضحاک
زانکه فرزند یل کاوۀ حداد منم
دل من سبز، تنم سبز، نگاهم سبز است
سبزی سبزه و سرو و گل و شمشاد منم
آن "ندا" بود که در راه وطن جان افشاند
وانکه هرگز نبرد خاطرش از یاد منم
خون "سهراب" روان شد به ره آزادی
رهسپار ره آن شیردل راد منم
آنکه شد ملک خراب از عملش ملا بود
وانکه میهن شود از همت اش آباد منم
سالیان رفت که ایران ستم از شیخ کشید
آنکه ایران کند از این ستم آزاد منم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
" بهمن "
بهمن!
تو چه سبزی امسال
رنگات
رنگ تابستان است،
رنگات
رشک جنگلهاست.
ماه سبزم!
سینهات اما زمستان است
سینهات برفیست،
پیراهنی سفید
بر تن داری.
دلت پر خون است،
میدانم.
دلت را میدرند امسال
و پیراهنات
سرخ میشود
از خون.
اما،
تو میمانی، ای نامیرا
زیرا تو
ماه رستاخیز
ماه پیروزی
ماه رنگارنگم،
رنگ پرچم ایرانی!
ای سرخ
ای سفید
ای سبز!
اینک، هنگام است.
امسال
آن چنگال سیاه را
از سینۀ سپیدت
بردار!
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ روزبه فاطمی
