راز بقا

شهلاآقاپور

آی دلربا معشوق
وقتی دستهای ضخيم
مردانه ات،
فریبا ن وگلبرگين
به ناف آغوشم می خزد
پروانه های تنم
خدای گونه می تپند
ميان اين همه
ضيافت ِکوه،
آتشفشان ِ زير ِ دامنم
فقط
شيهه ی اسب ِ سرکش ِ
دل تو را می خواهد
با من بمان هرشب
بگذار به ربايم
مزه ی شور وشيرين ِ
پوست ِ شر جی ات
آن تپه های
دوسوی هستی ات

آه...نزديکتر بيا
فاصله را با باران
بوسه هايت پاک کن
سخت، سخت بچسبا ن
نرمای ماه سينه ات را
بر درشتی ِ پستانها يم
وای دلربا معشوق
من به اندازه ی
خاکهای زمين
تمايل به نوشم
آبهای رود تنت
که می ريزند
ستاره ،ستاره
از جنس آب و آتش
درشکاف ِآبشار ِ ملتهبم،
بزن
هزاران شعله ی سوز
بر تنم
ببر از هوشم
درين بازی راز ِ بقا

تا هر دو مستِ جان
در شراره ی
يکی شدن ِ شقايق ها
خلسه ی زلال ِ
خواب شويم
و دلشا د ِ عشق
در غارتِ جاذبه ی ماده و نر
بر گسترای نابِ دايره ها
ديوانه وار
اهورای ِ لحظه ها شويم ...

از دفتر پرواز سرخ تن( 2006 آگوست)
shahla@aghapour.de
www.aghapour.de

بازگشتwww.perslit.com