تو

آبی وار مال ِ من

امروز پاييزِ سرد

زمستان آبی سفید

را باور  است

دلم به ساعت هفت شب

پر پر می زند

تو آن سو ،

من اين سوی

وقصه های ناتمامان

که هفتاد و هفت شب است

با واژه هايی شادِ نرم

در خيالم هفتاد هفت بار ترا

نوازش می کنند

و هفتاد و هفت بار

می چرخند

ما سرگردان های هستی،

در صفحه های اينترنتی

که انگار از بدو تولد

همديگر را شناخته ا يم

تو مدام د ر اتاقکها

پرسه می زنی

و سياسيون مدرن

که واقعيت واهی را

درصندوقچه پنهان

هنوز هضم نکرده اند

به گو ش می انديشی...

من به طر ح ها ی نوينی

که ننوشته ای می انديشم

گاهی گيسوی موسيقی

ميان صدايت

مو ج می زند

و گاه بی قرار می شوی

راه می روی،

می هراسی از يا ل ِ دل

و به خود می گويی

آيا بازی عشق

باور کردنی ست

ساعت هفت شب است

ما با شيطتنت های مان

می خنديم،می خنديم

در آرزوی فتح يکديگر

مواظب هستيم

که همديگر را نرنجانيم

باز می خنديم

برای هم از

دلتنگی های مان می گوييم

از حس هاي پروازِ آبی

که در قلبمان

حک حک شده اند

نقاشی هايم ديگر

هاله ای از آبی در سبز ند

حتی بدن و چشم

در خطوط فيروزه ای

تنازی می کنند

و لباسهايم ازحباب آبی رنگند

وقتی اينبا ر پرسيدی

چه لباسی به تن داری

خواهم گفت آبی ی حبابی...

هفتاد و هفت شب ديگر

درهفتاد و هفت روز موعود

هفتاد و هفت بار

ترا خواهم بوسيد

و تو از دير باوری

به باور آبی ها

خوا هی رسيد...

آنوقت همه جهان

مال تومی شود

و تو آبی وار ما ل من..

شهلا آقا پور

از دفتر پرواز سزخ تن نوامبر2006

shahla@aghapour.de

www.aghapour.de

بازگشتwww.perslit.com