شبح غروب
نیمکت آرام بود
مو ج ِ آب
پر
از پرش ِ
ستاره ها
صدا ی تاب
دار ِ رود
مرا به آرامشِ
ِ
زردسرخابین
ِ نیا ز
می
کشید
وگنجشکان
ِ چشمان تو
رسیده
به اوج
ِ بیقرار
دریا دریا
سخن
داشتند
از حصیران
حنایی
بر ایوان
ِ گِلی مادر
بزرگ
تا پرستش
زنیِ
شیفته
بخت
در
آتلیه
رنگشار ِ
واژه ها
می
رقصید ند
نارنجینه
چون شبح
غروب
برشیشه
ها ی
خانه
ی برشت
آنجا که
چکامه های
شیدایم را
برایت
چکه چکه می
خواند م
تو گفتی این
لاله ی آتش
طلوع نقاشی توست
برقاب
پنچره ها
من
در امتداد ِ
دوندگا
ن راه
که
می گذشتند
ژرف
دیدم
نگاهت
هزاران قوی
سپید ِ
نارنج را
آبستن
بود...
شهلا
آقاپور
از دفتر
پرواز سرخ تن
بازگشت www.perslit.com