آغو ش ِ عمر
آی
هسته ی هستی،
آغوش عمر
روزها
می آيند خوش و
کريه رو
شبها
می روند شيرين
و تلخ سو
تکه
تکه می ربايند
آغوش ِ عمر ِ
صورتی
مرا
با
دها نی از
کلماتِ سرخ
ِ آبی ِ
و ر نگها ی
زرد ِ خاکی
بی
آنکه ِ
روان ِ مرموز
ِ
تشنه گی
ام را آبی ست
بی
انکه
پرسش ها ي
بی کرانه ام
را
کرانه ا يست
ديدی
، داد و ستد ِ
ابليسان
و فرشتگان را
در آينه
های کويرِ ِ
مستی
من
می انديشم
به
آن سوی دگر
دريچه ها
و
گسستنِِ ِ
طناب ها ی
تاريخ
در
برهنگی ِی هر
روزه ِ خورشيد
چنان لحظات ِ
تندباد زندگی
ام
شاعرانه
و طراح وار
مید وند
گویی رنگهای
گرم ِ خيالم
شتاب
زده در فغان ِ
قنديل های يخ
زده ی زمان
قصد ِ رها
يی دارند
آی
هستی ِ طنابها
ی گردون
چيست اغو
ش ِ عمر
آمدن
و رفتن
در
گردايش
تکرارِ سايه
ها
آه
بنوش
با من ِ عاشقِ
ديوانه
شهد
ِ شراب زيست ِ
نو ين را
که
زمين درمن
فشرده ،
سخت قيام می
کند
آی
هسته ی هستی،
آغوش ِعمر...
از دفتر
مرواريد
سياه2007
شهلا
آقاپور
بازگشتwww.perslit.com