رضا مقصدی
درسینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست

 

این بار، عاشقانه به پا خیز وُُ  سبز باش
آتش به جان ِ تازه، برانگیز وُُ   سبز باش
                  ***
بگذار این بهار به نام ِ تو گل کُند
بگذر زرنج ِ اینهمه پائیز وُُ  سبز باش
                  ***
آن آینه، سلام ِ سپید ِ ترا شنید
با آب ها دوباره در آمیز وُُُ  سبز باش
                 ***
نور ِ تو از میان ِ دل ِ ما عبور کرد
ای شور ِ نوشکفته! دل انگیز وُُ  سبز باش
                 ***
درامتداد ِ اینهمه شمشادهای شاد
با عطر ِ آب وُعاطفه، لبریز وُُ  سبز باش
                 ***
دست ِ کدام پَست، ترا زخم می زند؟
بیداد ِ این زمانه، فروریز وُُ  سبز باش
                ***
جنگل، ترا در آینه ها سبزدیده است
باهرتَبَر- هر آینه – بِستیز وُُ  سبز باش
                ***
آواز ِ تو زمین وُ زمان را زلال کرد
بازردی ِ زمانه، در آویز وُُ  سبز باش
                ***
گیلان ِ من ، ترانه سُرای ِ سپید ِ توست
خندان بخوان! چکامه ی تبریز وُُ  سبز باش
                ***
دریاد ِ این درخت، صدایت معطرست
این عطر را به شاخه، بیاویز وُُ سبز باش
                ***
بگذار! - با طراوت ِ یک عشق ِ سر بلند-
گلدان ِ لاله را به سر ِ میز وُُ  سبز باش
               ***
در سینه ی صبور ِ ما، سی سال غم نشست
با شادی ِ شکفته، به پا خیز وُُ  سبز باش

reza.maghsadi@gmx.de
کلن چهارم تیر ماه 88