تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده   کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید  پنجشنبه ۱۷ اسفند ۱۳۹۶ - ۸ مارس ۲۰۱۸

دنیا مرا کجا می‌برد
شعری از رضا اکوانیان

ماهنامه  خط صلح  – شعر “دنیا مرا کجا می برد” سروده رضا اکوانیان که در شماره ۸۶ این ماهنامه منتشر شد :

دنیا مرا کجا می‌برد
که حرف‌هایم را نمی‌توانم بزنم
و ترس راه گلویم را خورده است .
دنیا مرا کجا می‌برد
که نمی‌توانم بخوانم
دنیا یا عزیزکم، دنیا یا عزیزکم .
چشمانم را می‌بندم و به تو فکر می‌کنم
چشمانم را می‌بندم و به خیابان می‌روم
خیابان‌ها در خیال من‌اند
خیابان‌ها در من راه می‌روند .
آن روز هم خیابان‌ها در خیالم راه می‌رفتند
آن روز را خوب به خاطر دارم :
دنیا دستم را گرفته بود
و داشت مرا با خود می‌برد
دنیا دستم را گرفته بود
و من کنار تو راه می‌رفتم
کنارم بودی و
گلوله‌ای مقابلت؛
کنارم بودی و
ناگهان، زمین سرخ شد .
دیدمت، بر زمین سرد می‌لرزیدی
و دیدم، بر لبانت، لبخند کاشته بودی
پیراهنت سرخ
پیشانی‌ات سرخ
و خونت
که خیابان را طی می‌کرد،
گرم بود .
مرا نگاه می‌کردی
هیچ نمی‌گفتی اما می‌گفتی؛
به مادرت فکر می‌کردی
که منتظر بود به خانه برگردی
به مادرت، که قرار بود جوانی‌ات را کِل بکشد
به مادرت، که قرار است سیاه بپوشد بر تنش
به مادرت،
به مادرت چه می‌توانم از چشم‌هایت بگویم !
این‌ها را دیدم و گفتم
اینکه دولت از خیابان‌ها می‌ترسد
و چشم دیدن کسی را در آن‌ها ندارد
دلیل تازه‌ای نمی‌خواهد
این‌ها را دیدم و تو را به یاد می‌آورم
با خود می‌گویم
دنیا مرا کجا می‌برد
دنیا که تو را برده است
دنیا، کجا، دنیا با که می‌توانم حرف بزنم؟
دنیا، چرا، دنیا خیابان‌ها چرا تو را پس نمی‌دهند؟
سرم را میان زانوانم می‌گیرم
با تو حرف می‌زنم
لرزان، لرزان،
با تو، که نیستی، گریه می‌شوم؛
با تو که در نقاط حساس خیابان‌ها راه رفته‌ای
و دیگر نیاز نیست
به اجاره‌ی خانه و قرص‌های سرِ وقت فکر کنی .

 

کاش زنده بودی

کاش زنده بودی
می‌دیدی شلمچه جایت گذاشته
آمده است انقلاب
مردم را آب بدهد
و گردن بزند
در خیابان آزادی

کاش زنده بودی
پنج‌شنبه‌ها
مادر را کوهستان می‌بردیم
بوی گورستان ندهد،
وقتی انسانی را می‌بیند
خیابان را سرخ کرده،
در باران
در باران تیر
در باران تیرِ تیرماه     در خرداد !
دستم را می‌گرفتی
می‌رفتیم مدرسه
الفبا بخوانیم
مادر سیاه نشود
برای قرمز شدنت

کاش بودی
خورشید را بغل بگیری
نگاهت کند
جای هر روز تابیدن بر خاک
که می‌سوزاند
گور را
تو را
و مادر را
که تا رسیدن استخوان‌های پوسیده‌ات پوسید .

کاش زنده بودی
می‌دیدم تو را
بی آنکه دست بر ماشه بری !
چرا که مادر انتظار می‌کشد
فرزندش را
وقتی پا به خیابان می‌گذارد .

.https://www.facebook.com/ - https://www.peace-mark.org/73-1
رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست