یک یادآوری ضروری
جنبش کارگری ایران طی ماه های گذشته گام های مهمی در جهت سازمان یابی و ایجاد تشکل های مستقل کارگری برداشته است به گونه ای که رژیم اسلامی را به وحشت انداخته و با دست پاچگی تمام به تکاپو واداشته است. سران نظام و تشکل های شبه کارگری حکومتی "خانه کارگر، شوراهای اسلامی کار، حزب اسلامی کارو..." به نیکی می دانند ؛ تشکل یابی مستقل کارگران وسراسری شدن آن ها، تمامی بنیان ها وبساط پهن شده آنانرا برباد خواهد داد. تشکلاتی که به همت خود کارگران و با تلاش و ایستادگی دلیرانه توده های کارگر و خانواده های فداکار و قهرمان آنان شکل گرفته، قدم به قدم با درس گرفتن از تجربیات گذشته به پیش می روند. از همین رو رژیم اسلامی در تلاش است که با دستگیری فعالان و پیشروان این جنبش و صدور احکام سنگین برای آنان، جلوی پای گرفتن و سراسری شدن آن را بگیرد و هزینه های این مبارزه را برای فعالان کارگری هر چه بیشتر افزایش دهد، غافل از آن که کارگران و زحمتکشان چیزی جز زنجیرهای شان برای از دست دادن ندارند.
به جرات می توان گفت که تلاش در جهت تشکیل، تقویت، سازمان دهی وگسترش تشکل های اتحادیه ای و سندیکایی در ایران، برخلاف تشکل های مشابه در کشورهای سرمایه داری پیشرفته که نهادینه شده اند، خود عملی انقلابی و جسورانه است چرا که، نه تنها با مبارزه برای کسب حقوق پایمال شده کار در برابر سرمایه، مستقیما سرمایه و عطش سیری ناپذیر آن برای کسب سود را به چالش می کشد، نه تنها به مدرسه ای در خدمت به آموزش انقلابی پرولتاریا و خودسازمان دهی و خود گردانی انقلابی آن بدل می گردد، و نه تنها به دیگر زحمتکشان و مزدبگیران راه مبارزه اصولی و پیگیر را می آموزد، بلکه مستقیما با استبداد رژیم در می افتد، شجاعانه با دستگاه های سرکوب آن درگیر می شود و قاطعانه در برابر تمامیت رژیم و تمام جناح های آن و تمام تشکلات به اصطلاح کارگری اما پوشالی ساخته دست رژیم اسلامی و مزدوران آن ایستادگی کرده و به پیش می رود.
در چنین شرایطی تلاش در جهت اتحاد عمل در میان کلیه فعالین کارگری، تلاش برای کشف و تاکید بر نقاط مشترک در عین مشخص کردن اختلاف نظرها، بدون شک نقش مهمی در حفظ و تقویت دستاوردهای این جنبش ایفا خواهد کرد. در این راستا و برای پا ندادن به تفرقه های بی مورد، شاید بتوان از کنار برچسب هایی نظیرآنارشیست، لیبرال، رفرمیست و... با تامل عبور کرد وشاید بتوان کسانی را که هنوز تنوع نظرات و پلورالیسم را برنمی تابند و به سانسور نظر دیگران یا عدم درج پاسخ آنان بدون ارائه دلیل محکم دست می زنند، با این امید که پیشروی جنبش کارگری و عروج نهایی آن خود زمینه های رفع این گونه تنگ نظری ها را فراهم می آورد، به دیده اغماض نگریست، اما مطمئناً نمی توان و نباید شیوه هایی را که در آن بدون ارائه سند و مدرک قابل اعتماد ، دیگران را صرفا به دلیل اختلاف نظر، عامل امپریالیسم یا همسو با وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی معرفی می کنند، تحمل کرد.
ما براین باوریم که چپ ها اگر نمی توانند کمک موثری به گسترش و سازمان یابی جنبش کارگری بنمایند، دست کم باید از آلوده کردن محیط بپرهیزند.
ما ضمن تایید لزوم هوشیاری امنیتی و رعایت خط قرمزها در عرصه اتحاد عمل، فعالین کارگری را به مرزبندی با این شیوه های نادرست دعوت می کنیم.
روابط عمومی سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)
بهمن ۱۳۷۸- فوریه۲۰۰۹
چاپ کنید |
