تماس با سردبیر: gilavaei@gmail.com تماس با نویساد:perslit@gmail.com درباره ما بایگانی پیوندکده   کتابخانه ادبیات بومی هنر داستان شعر
دوستان، یاران و خوانندگان گرامی، خواهشمندیم هنر و ادبیات پرس لیت را به دیگران نیز معرفی کنید  پنجشنبه ۳ خرداد ۱۳۹۷ - ۲۴ مه ۲۰۱۸

اى  دماوند 
از منوچهر برومند م ب سها

با تو ام اى قلّه ى خاموش 
با تو ام اى غول يخ  بر دوش
با تو ام  اى پير اى نستوه 
اى دماوند اى گرامى كوه
اى فلك سا كوهسار 
اى بندگاه ِ پادشاهِ اژدها پيكر 
اى كه روزى ، روزگارى 
سيل و توفان ِ شرار انگيز ِ سنگ و آهن و سرب ِ مذابت 
همچنان ، خورشيد هاى سرخ و زرد و پاره پاره 
از بلندين آسمانها
كهكشانها 
عرشها ، تا ماوراى لامكانها 
نور خشم آلود زهر آگين 
به چشم خيره اهريمنان مى ريخت ......
اى بلندْ آواز
اى سرا پا راز، كهسارى كه در اعماق گردون 
قلب پاك قدسيان آسمانى 
چون آناهيتا و مهر و آن دو شش امشاسبندان
از دل عرش برين تا جُلْجُتا
از قاف تا سينا و حرّا 
از تف و تاب تو مى لرزيد.
اى مهابت بار كهسارى كه زير ِ تاجِ ابر ِ پُرْ شكوهت
مهر و ماه و صد هزاران  اختر و سيّاره گه مى مُرْد و گاهى  زنده مى گرديد.
اى گرامى قلّه 
اى نستوه ، كوه ِ نام گستر
حاليا بر دوش دارى ، توده ى برف و يخ و از آن همه 
آتشفشانهاىِ عظيم و تند و رُعْب  آور
اى دريغا ، مانده برجا، تل خاكستر.....
با تو ام اى كوه 
اى  ندامتگاه ضحاك ......
 اى بهين سكّوىِ پرتابِ خدنگ ِ آسمان پيماىِ آرش 
اى كه در غارِ تَلويَتْ
نام همنامان ِ توس و ضربت ِ خنجر گذاران ِ بلوچ و دودمانِ زند و افشار است.
اى تو نقشى از جهنم 
اى تو دستان ساز .....!
كو شهاب شعله هاى خشم آگينت......؟!
كجا شد، يورش ِ آتشفشان و جوشش سيل مذابت ؟!
تا بسوزانى و اندر كام آتش در ربائى ......
خيل نامردان ِافسونكار و بد نام و نشانى را كه چون جانوسپاران در تباهى جمله مشغولند.....
جوشش دشمن كشت كو......؟!
سيل ِ غُرّان ِ مُذابِ  آتشت كو ... ؟!
اى تو جنگ آموز 
اى تو دشمن سوز 
اى كه صد ها چون سكندر 
كينه توز ِ كاخ سوزِ قصه ها را، در تف و هرّاى ِ سوزانت 
منهدم كردى و سوزاندى ......
اى تو خاموش، اى بلند آواز 
اى سراپا راز
اى صلابت از بلنداى تنت، زى آسمان.... زى كهكشان .... زى لامكانها مى كند  پرواز ! 
اى  تو خاموشِ سرا پا گوش
در تنت شور ِزمان در جوش
خلعت برف زمان بر پيكرت خوش پوش
اى  كنام شير....
كو جوان شيرِ جهانگيرت،  كه آيد سوى ايران باز؟!
اى تو هستى ساز.....
 بيژنان در چاه ذلت مانده اند!
كُفرِ بو جهلى جهان را تيره كرد! 
لشكر مروان سپاهان را گرفت!
ملك دارا عرصه تاراج گشت !
بابك از نيرنگ افشين مثله شد ! 
چشم ِ روئين تن  ز بينش باز ماند! 
خسروانى نامه ها بر باد رفت ! 
كس نيازد، بر لب آرد، نام گردان كيان !
ظلم حجاجى فروزد آتش شيطانيان! 
كو تهمتن ؟!  تا كه بر بندد ميان ؟!
تاج رفعت بر فرازد بر سر ايرانيان!
شرزه شير خفته دامانت  كجاست؟!.... 
داستان زال و سيمرغت حديثى آشناست....!
راز پنهانت چراست؟!
با تو ام اى كوه،  اى جهان بين ِجهان بشكوه !
اى دماوند،  اى گرامى، نام گستر كوه!
ديده و واديده شور و شادى و اندوه !
گو...... در اين  عمق سكوت پر شكوهت ، نكته هاست !
 گو .. كه گردى در نهان دارى ....  
پهلوانى، نامبردارى، چو توس و كاوه و يعقوب....ميهمان دارى!
بينمت كاندر، سراشيب ِرهى، تاريك راه مى دارى!   
نادرى را بهر پاس مهر ميهن گاه ١ مى دارى!
نى خطا، بر ديده آمد! آرزو ناساز شد! 
گفته اى نا رهگشا آغاز شد!
نى نيايد نادرى ديگر  بكار!
وآن تهمتن  را سر آمد، روزگار! 
جمع ِ جوشان ِ خلائق رهرو ِ آينده باد!
ملّت ِ آگاهِ ايران، در ره پاس ِ وطن پاينده باد! 

 پاريس منوچهر برومند م ب سها 

گاه : به معنى زمان است ، و گاه مى دارى به معنى گاه شمارى مى كنى  

.
رسانه هنروادبیات پرس لیت | Create Your Badge
 

به صفحه خود در فیس بوک پیوند دهید:Share  

بازگشت به صفحه نخست