من و
بی نهايت
پر
نده هيچگاه نيا
نديشيد
کيست
و
ازکجا می
آيد
پروانه
تصورش
از بی نها
يت ،
نور ِ هر
روشنا يی است.
آدمها
"من" گفتن را
شناختند
امّا
طبيعت،
رقص ِ
دائمی را
با آهنگ ِ
موجودات
ادامه می
دهد.
من
و
بی نها يت
درخويش ،
مَنيّتِ تما م شد
نی
می چر خيم
آيا
تصور ِ ما
آدمها
از کهکشا
ن
مثل ِ تصور ِ
پروانه
از نور ِ هر
روشنايی
نيست؟