غزلقصیده ی بی بهرگی زعشق

اسماعیل خوئی

• عشق! کجایی تو؟ ای، عشق! کجایی؟
مرگ می آید به سوی ام، ار تو نیایی.

کاه نباشد که کهرباش رباید:
دل، دل سنگین من، مگر تو ربایی. ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
چهارشنبه  ۱٨ ارديبهشت ۱٣٨۷ -  ۷ می ۲۰۰٨

● "بشنو از نی چون حکایت می کند ... "
مولوی
گپی در آشناشدن با ع . م .



عشق! کجایی تو؟ ای، عشق! کجایی؟
مرگ می آید به سوی ام، ار تو نیایی.

کاه نباشد که کهرباش رباید:
دل، دل سنگین من، مگر تو ربایی.

بندهی خورشید ذره بین توام من :    
زان که تویی که مرا بزرگ نمایی .

دل به تو گر می سپرد ناصر خسرو،
نظم چو آهن شدی ش شعر طلایی .

او، که به نام خرد، نبوده گرفت ات،
شد، به سرودن، اسیر خشک سرایی .

ور زتو می بود بهره ای ش خمینی،
می نشدش هرچه گفت و کرد جنایی .

چون زتو هرگز نکرد یاد به منبر،
پیر سخن شد نماد هرزه درایی .

برد زجا کهربات بس دل سنگین :
کاه کنی کوه و ان گه اش بربایی .

تالی ی سیمرغ می شود به پریدن،
سنگ چو از جذبهی تو گشت هوایی .

تابد بردل، وزاوی، چهرهی دلدار :
آینه اش چون کنی تو گرد زدایی .

از تو بیامد، به شعر، حافظ حافظ ؛
وزتو سنایی، به ذوق، گشت سنایی .

از تو بگردید شمس شمس جهانسوز؛
هم زتو منصور یافت ذات خدایی .

بلخی، اگر بود مرغ   خانگی ی دین،
از تو کجا می گرفت بال همایی ؟!

هست ِتو پاسخ شدش به پرسش هستی :
چونی و چندی ش وانهاد و چرایی .

با تو یکی گشته بود جان و جهان ام :
زان که تو برجا منی نمانی و مایی .

عاقبت کار،   از تو دست کشیدم ؛
چون زعصای شکسته مرد عصایی .

قدر ندانستم ات – دریغ ! – و تو رفتی :
ماند به جا هیچ ِ پوچ، هیچ ِ نهایی .

وای دل من ! که درنیافت، چو گفتی :
" نای منی، از من است اگر به نوایی."

رفتی و نیزاری ام کنون، که نباشد
جز شکنستانی، از هجوم ِ جدایی .

گر که بیایی به   واپسین دم، ازت، باز،
بند به بندم کند ترانه سرایی .

مولویا !   ای که برکشاند و نشاندت
بندگی ی عشق بر چکاد ِ خدایی !

بوسه و اشک ام نثارِ نالهی نای ات :
آه، جدایی، جدایی! آه، جدایی !


بیست و ششم دسامبر ۲۰۰۷ ،
بیدرکجای لندن        

www.perslit.com