افراشته تر آمده ام من

منصور خاکسار

یکبار دگر می زده تر آمده ام من

شوریده تر از جان سحر آمده ام من

ادامه

" به فر ِ ایزدی باشد، بقا، بنیاد نوروزی"

عاکف

مبارک باشدت روز "تمدن زاد" نوروزی

دلت شاد همچو بلبل باد ازین ارشاد نوروزی

ادامه

بهار

سعدی

این باد بهار بوستانست

یا بوی وصال دوستانست

به منصور خاکسار

مجید آژنگ

در آخرین لحظه های درد

در هنگامه شکفتن دوباره

درناباوری همیشگی که گویا پیوسته

ضربه هایش بند، بند تن ما را

واین بار، باز هم در ناباوری، ضربه ای

خواسته از ما پنهان، کوبید بر در

آنچنان که قطعه ، قطعه های جداگشته از هم را

دوباره با ریشه آشتی دهد

ای کاش که این هشدار ، بیدار کند

یک فروردین 1389

شلیک هوایی ( 4 )

سیروس کفایی

>اگر تو دیر نمی آمدی

اقامت

سواحلی از آتش را

بر لبانم نمی آموخت و

ادامه

چشمِ شکوفه روشن

رضا بی شتاب

آمد عزیزِ جانم

سبزینه آسمانم

ادامه

بهار

منوچهری

نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا

باغ همچون تبت و راغ بسان عدن

بهار

فرخی سیستانی

با کاروان حله برفتم ز سیستان

با حله تنیده ز دل بافته ز جان

بهار

انوری

باد شبگیری نسیم آورد باز از جویبار

ابر آذاری علم افراشت باز از کوهسار

بهار

عطار

جهان از باد نوروزی جوان شد

زهی زیبا که این ساعت جهان شد

آمد بهار

مولانا

آمد بهار ای دوستان منزل به سروستان کنیم

تا بخت در رو خفته را چون بخت سرو استان کنیم

بهار

حافظ

گل بی رخ یار خوش نباشد

بی باده بهار خوش نباشد

بهار

خواجوی کرمانی

این بوی بهارست که از صحن چمن خاست

یا نکهت مشکست کز آهوی ختن خاست

بهار

عراقی

بیا بیا، که نسیم بهار می‌گذرد

بیا، که گل ز رخت شرمسار می‌گذرد

بهار

سیف فرغانی

عروس چمن راست زیور شکوفه

سر شاخ را هست افسر شکوفه

بهار

سلمان ساوجی

نو بهار است ای صنم، عیش بهار آغاز کن

ساخت برگ گل صبا، برگ صبوحی ساز کن

بهار

عبید زاکانی

سحرگاهی که باد صبحگاهی

ببرد از چهرهٔ گردون سیاهی

بهار

امیر خسرو دهلوی

خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد

آرزومند نگاری به نگاری برسد

بهار

اوحدی

بهار آمد و باغ پیرایه بست

چمن سبز پوشید و در گل نشست

بهار

صائب

عرق‌فشانی آن گلعذار را دریاب

ستاره‌ریزی صبح بهار را دریاب

بهار

بیدل

هم آبله هم چشم پر آب است دل ما

پیمانهٔ صد رنگ شراب است دل ما

بهار

فیض کاشانی

گذشت موسم غم فصل وصل یار رسید

نوای دلکش بلبل به نوبهار رسید

بهار

هاتف اصفهانی

بی‌مهری اگر چه بی‌وفا هم

جور از تو نکو بود جفا هم

بهار

وحشی بافقی

نوبهار آمد ولی بی‌دوستان در بوستان