تماس با ما و ارسال مطلب

 

بازگشت به صفحه نخست

دو شعر از مریم هوله

نیچه با لباس کُردی

نه این نگاه کردن نیست
جهان را تمام شده بدان
شهر را از چه می‌انباری؟
از تندیس ِ فراموشی؟
یا چشمی که زیر پالتو پنهان کرده‌ای
برایِ روز ِ مبادا؟
جهان را تمام شده بدان
دیگر هیچ کتابی را تا آخر نخوان
همه در میانه یِ راه، پیاده شده‌اند
با این نگاهی که حمل می‌کنی به تو می‌خندند
نیچه با لباس ِ کردی لنگ می‌رقصد
و اسپرانتو از لهجه یِ عجیب ِ محمد خنده‌اش می‌گیرد
(می‌خواهم از شهر بگذرم، تو چه فکر می‌کنی؟ )
مسیح
سر ِ کوچه
با دستمال ِ یزدی ایستاده
و به صلیبی که شبیه ِ ریاضی از گردن‌ام آویخته‌ام
متلک می‌اندازد
نه
این نگاه کردن نیست
فراموشی‌ست
ابتدا یِ ایمان؛
جهان را تمام شده می‌دانم
ملخ‌ها یِ بزرگ نمی‌گذارند بیش‌تر از رکورد بپرم
از شهر بگذرم؛
اینیشتین
آرواره یِ بزرگی‌ست که قرارهایم را به هم می‌زند
با آن صرع ِ مضحک که مدام
دندان‌هایش را بر خیابان ِ اصلی چفت می‌کند
راه‌بندان نمی‌گذارد از لباس ِ زیرم جلو بزنم
مرا نیمه‌عریان پشت ِ ویترین گذاشته‌اند
ناشیانه به کارگران و دزدان ِ کور می‌فروشند
نیچه .... در لباس ِ کردی
مسیح .... با دهان ِ لات
و اینیشتین .... که در سن و سال و زنانه‌گی‌ام گیر کرده
و هر روز رو یِ سرفه‌ها یِ صرع
آینده یِ مهیب را بالا می‌آورد
نه، این نگاه کردن نیست
دزد ِ کور از جنازه‌ام نمی‌گذرد
کارگران در کتاب‌هایم به هم گره می‌خورند
جهان را تمام شده بدان
بگذار بگذرم
من هیچ‌کس نیستم
راستی بمب به چه امیدی بزرگ می‌شود؟
تمدن، کودکان ِ نحس را از «آغاز» نفرین کرده
به درد ِ ابلیس هم نمی‌خورد
مگر نحوستش به که می‌گیرد؟
تمدن، کودکان ِ «ناکارش» را زیر پر می‌گیرد
تا جمعیت ِ ناقص‌الخلقه را
نوابغ ِ خویش بنامد !
تیر ِ من به خطا خواهد رفت
نه
این نگاه کردن نیست
جهان را تمام شده بدان
بگذار بگذرم
جهان چه دیوار ِ کوتاهی‌ست
یا از این سویش می‌افتی
یا از آن سو
هیچ فرقی نمی‌کند
یا زنده‌گی یِ مرده‌گان هستی
یا مرگ ِ زنده‌گان
از شهر حرف نزن
و آن سایه‌ها سفیه یِ من؛
زنان، زنا یِ آفرینش‌اند
مردان قصاص ِ عقوبت؛
بیهوده نیست این جفت ِ بی‌امکان؟
وقتی نه آفرینش زنده است
و نه عقوبت؛
من به این ساعت‌ها و ثانیه‌ها بدبین‌ام
اگر مجالی به من دهند
دلم می‌خواهد کمی جناب ِ زمان باشم
تا چشم‌هایم را گشاد کنم
خوب ببینم
شاید مطمئن شوم برای لحظه‌ای حتا
وجود داشته‌ام
نه
این نگاه کردن نیست
این نقاب‌ها با ما چه می‌کنند؟
با جنایت ِ محتوم ما چه می‌کنند؟
ما کودکان ِ معصوم
فاتحانه فکر می‌کنیم چیزی از هم‌دیگر دزدیده‌ایم
وقتی شب ِ پیش در آغوش ِ یک‌دیگر خوابیده‌ایم
ما کودکان ِ معصوم
فاتحانه فکر می‌کنیم
با قدم‌ها یِ مرگ
رو به رقم‌ها یِ فربه ِ تاریخ
پیش رفته‌ایم
اما همیشه قرن بیست و یک‌ام
برای‌مان تازه‌گی خواهد داشت !
در پشت ِ بام موزه‌ها یِ اجتماعی
با ناموس ِ جهان آن‌قدر بازی کرده‌ایم
که شب عادت کرده خودش را
به سوراخ‌ها یِ ریز
و کروموزوم‌ها یِ سیاه ِ اکسیژن
و دانه‌ها یِ تسبیح بفروشد ....
این نقاب‌ها با ما چه می‌کنند؟
این نقاب‌ها با ما چه می‌کنند؟
در خیابان‌ها
این ما هستیم
لشکر ِ افیون
که تا مغز ِ ایده‌آلیسم
پروتئین‌ها یِ سیاه را تئاتر می‌کنیم و مُد می‌شویم
چه‌طور انتظار داری سوسیالیسم به فاجعه معتاد نباشد؟
و دموکراسی
در ازا یِ یک حبه حشیش
زنش را به فاشیسم نفروشد؛
چه‌طور انتظار داری من امام ِ زمان نباشم
که برایِ خودکشی
در خیابان ِ طالبان
با تاب و شلوارک راه می‌روم ....
ما بیماریم
ما پیوسته در قناعت ِ خویش بیماریم
از من نخواه با لباس‌ها یِ عینکی
پشت ِ تریبون‌ها یِ پلاستیکی
شعر بخوانم
...
حرف‌ها یِ من
بوذینه‌ها یِ نادری هستند
که در قفس ِ فروش‌گاهی کساد
به مشتریان چنگ می‌زنند
جیغ می‌کشند
و فقط زن‌ها و بچه‌ها از چشم‌ها یِ من می‌ترسند
بگذار دیوانه بمانم
این نگاه کردن نیست
تنها نگاه کردن نیست
تدبیر ِ اجسام ِ ماهیچه‌ای از آلت و مغز فراتر نمی‌رود
فرزندان ِ زمین به مادرشان کشیده‌اند
کرات ِ ذره‌بینی
که حول دو قطب ِ خویش گیج می‌خورند
چه جانوری بودم ...
چه جانوری بودم من !
که شیمی و شعر
دردهایم را می‌افراشتند
و عقوبتم را... با جراحی یِ خدایان زنده می‌کردم
چه جانوری بودم من !
که در نتیجه یِ آزمایشات‌ام سرانجام
انسان
به مارمولکی بدل می‌شد
در تمام ِ آن جهان
جز ماخولیا یِ تئوری
چیزی احاطه‌ام نکرده بود
و حقیقت ِ بزرگ
در ابتدا یِ هیچ فرمولی
جا نمی‌گرفت ...
حقیقت
انباشته‌ای از من است
آن‌گاه که به جهل ِ اصیل ِ خویش
نزدیک می‌شوم
قدمی پیش‌تر از مغازه‌ها یِ دیسک‌فروشی
و بقالی‌ها یِ ترشی‌مغز
فروش‌گاه‌ها یِ تعاونی یِ وحدت
دهان باز می‌کنند
و حقیقت
به جهلی میلیارد نفری تجزیه می‌شود
چه جانوری بودم ...
چه جانوری بودم من !
که عشق مرا می‌گریاند؛
حالا جنازه یِ هستی
اولین تصادف ِ عشق است
و قرن بیست و یکم
هنوز برایم تازه‌گی دارد !!!
آن نقاب‌ها با من چه کردند؟
آن نقاب‌ها ...
نه
این نگاه کردن نیست
تنها نگاه کردن نیست
جهان را تمام شده بدان
ای دورترین نقاب !
جناب !
این غول دارد مرا رام می‌کند
چرا عکس مرا تا این اندازه بزرگ بر دیوار زدی؟
مگر ایمان، تسلیم ِ من نبود؟
پوستر ِ تو بر دیوار
با همان هاله یِ نورانی
زیر ِ عکس ِ «من» گم شد
........
شاید فکر نمی‌کردی شکل ِ اندامم
مرا به یاد ِ سلاح‌های گوشتی بیندازد
و یا پاپیروس روزی به برگه‌ها یِ «A4» منتهی شود !
حالا در گلو یِ چشمان‌ام گیر کرده‌ای
نه «تو» را می‌بینم
نه «عکس‌ام» آن‌قدر با من فاصله دارد
که او را از دیوار تشخیص دهم
نگاه کردن؟
نه
جهان را تمام شده بدان
من می‌میرم و تو در گلوی‌ام کرم می‌زنی
هنگام ِ آفرینش فکر می‌کردی از من و تو ...
... تنها عکس ِ غولی بیگانه باقی بماند؟ !
نه
این نگاه کردن نیست بگذار دیوانه بمانم
زنده‌گی
بچه‌بازی بزرگ است
که پستان‌اش را به همه می‌دهد !
بیچاره دختر بچه یِ شیطان !
پیش از آن‌که بالغ شود
در روسپی‌خانه یِ ساعت‌ها
زیر ِ «مرگ» می‌خوابد ...
خون ِ او چشم‌هایم را سیاه کرده
بگذار دیوانه بمانم
این نگاه کردن نیست
جهان را تمام شده بدان !

شعر دوم

 

 

زورت را بزن!
توهم اش کن!
وگرنه در تیمارستان ِ زندگی     بدجوری واقعی ات می کنند!
آنقدر که با لمس ِ هر انگشتی      اثبات ِ سهمگین ِ خودت را      احساس کنی
آن هم با پنج ولخرجی ِ بدنی         برجسته و خودش را به خواب ِ جگر زده....
                                               نفس کشنده و خود را به زندگی زده...
                                                حواس ِ پنجگانه...
با این توهم ِ کوتاه قد     وحشت ِ طولانی ِ تاریخ می شوی
آنقدر واقعی
   که کهکشان ِ ناکام را
      به خواب ِ ناف های نبریده می کشانی عوضی... زورت را بزن!
دیگر اعتراض     هرچقدر هم گستاخ و نابغه
                    از زمین بلندت نمی کند به زور ِ حشری شدن
                                                             برای تجدید ِ  جان کندن...
مرده ی دوطرفه     به هیچ جا برنمی گردد!
اعتراض ِ نوابغ     کم آوردن ِ غروری ست
                        که یادش نیست روزگاری کجا زندگی در او
                                                 انگلی ِ سخاوتمند می کرده...
با لبخندِ یک وری اش      به توهم ِ معتادی که تنهاش می کرد...
دیگر زنده نیست!
نگاه کن تو را به خدا!
عاشق می شود!! تصورش را بکن...
با یک ذره نبات    فشار خون اش     بالا و پایین می رود
به آسانسور     محتاج است
به طبیعت        محتاط....
دیگر چه فایده که عقاب ها
    بالای دو سر دیوانگی ش     رقص ِ یکسره بچرخانند؟!
قدم زدن ِ مغازه ها و دفترچه هاش را باش
    تحت تاثیر ِ موسیقی و نوستالژی ِ اوباش!
بازی بازی ِ تب و لرز ِ عنترها     در لذت ِ خنده هاش را نگاه!
مثلن...
بگو .... دَ دَ...
بگو... آآب...
جان! جیگر! شیرین زبان را باش!
آقا و خانم بودن اش را داشته باش جان ِ من!
آخر این چه آدم هایی ست
     که هیچ کدام شان    ابدی نشد     در روز ِ ناقابلی از تو؟!
       تاریخ مصرف ِ لامذهب
              در مخفیگاه ِ همه شان    مُهر ِ طلاق ِ  همیشه دیر...
رقص ِ ترانه های سه قفله را باش!
نابغه ای که عاشق اش بودی    هیچ کدام از جمله هات را نمی فهمد!
عاشق هستی؟!
معترض    یا منتظر؟!
خاک توی محدوده ات کنند   جزامی ِ منظور ِ لاعلاج!
بلند نمی شوی از زمین دیگر!
نهایتن می خزی جای دیگری از منظورهای من-به زور ِ زمین...
برگشتن از توهم      ناممکن است
       وقتی که واقعیت ِ مطلق است!
وقتی همه جاش را داری احساس می کنی دیگر...
                       بیخودی طناب را از سقف     منظور ِ بی زور نکن
                                     طفلکی.... حرومکی...
                                     که تفاله ات را تیمارستان    تف کرد توی خوشبختی
                                      برای همیشه به آدم ها برگشتی...
                                       پادوهای همدیگر     که هرکدام    آن یکی را
                                      به منظور ِ طناب های پشیمان شان می کشانند
                                                   خرحمالی ِ واجد ِ شرایط ِ شرافت
                                                               در اقتدار ِ هندیکَپ ِ ادب....
برگشتن اش را نمی دانم    که رفتن بوده یا آمدن
                                               اما      در مردن اش شکی نیست! 
شک داری    امتحان کن!
شرط می بندم اگر جمله ی غیر طبیعی بشنوی     شوکه می شوی!
زنده بودن ِ طبیعی     تو را بلعید!
دیگر به کل واقعی هستی!
عقل ِ مطلق ات مبارک!
شمع ها را فوت بفرما!
روی دستمال ِ مچاله ی مُف ات     سیر و سیاحت کن!
فکر کن کُره ای چند ملیارد نفری ست    که باکرگی ش را فقط دست های تو
                                                                در کهکشان     زائو کرد...
چی به روزت آمد طفلک؟!
می خواستی دست ِ آدم ها را بگیری
 – هر تعدادی که در مشت ات جا شود-
                       نجات شان دهی در تیمارستانی...جایی...
                              که تنها نباشی؟!
                               یا از توهم درشان بیاوری     که تنهاشان کنی؟!
اینهمه خَرنام در تاریخ
    هر که ساز ِ بزرگوار ِ خود   برای ارکستر ِ خرتوخر کم بود
     تو هم آره؟!
مسئله تنهایی نیست!
در این توهم ِ متراکم
     طوماری اسم و ترازو      سر به سرت می گذارد تمام وقت...
مسئله چی بود که در مخفیگاه ات    مُهر اعتباری می داند که مُرده ای....
تاریخ مصرف ات مثل زمان در زمین     گِل مالیده روی صورت اش...
در توهم اعتراض کن   که از کوکائین و الکل عقب نمانی!
حقوق بشر بنویس!
به سفرها و کمک های ریز و درشت      به مسافران افتخار کن!
در توهم اعتراض کن!
روی دستمال ِ مچاله ی مُفی....
قهرمانی ِ معاصر به عهده ی توست....
از حقوق ِ سر ِ برج ِ طناب ات کم نشود
    که سقف      بزرگی ات را جدی بگیرد!
ازین کُره دیگر بلند نمی شوی!
آرام بخواب فرزندم!
روح‌ات شاد!
هرجایی که هستی...
در اداره‌ای مشغولی
یا رفت و روب ِ خانه ای تعطیل...
روی لب های کسی     مشغول ِ خواب دیدنی
یا در نقطه ی اوج  ِ تعطیلات
    مشغول ِ به جوش آمدن ِ شام ِ معاشقه...
روح‌ات شاد!
توهم      واقعیت است
دچارش که شدی     دیگر کاریش نمی شود کرد!
ناف ات را بریده اند!
بزرگ شو....     کار ِ دیگری از تو برنمی آید!
ناف ات را بریده اند
                 بزرگ شو     که چیزهای بیشتری بُبری
هرچند کنده نمی شوی دیگر...
ازین زمین     کنده نمی شوی!
23 اکتبر 2005

از کتاب یادداشت های شبانه‌ی مریم هوله

 

 

چاپ کنید

بازگشت به صفحه نخست

تماس و ارسال مطالب تماس با سردبیر درباره ما