حزین لاهیجی

ای  وای  بر  اســیری  کـز  یاد  رفــته  باشد
در  دام  مانده  باشـد  صــیاد  رفــته   باشد
آه   از  دمی  که  تنهــا  با  داغ  او  چو  لاله
در خون نشسته باشد چون باد رفته باشد
آواز  تیـشه  امــشب   از  بیســتون  نیــامد
گویا  به  خواب  شیرین  فرهاد  رفته  باشد
خونش  به  تیغ  حسرت  یا  رب  حلال بادا
صــیدی  که  از  کمــندت  آزاد  رفــته  باشد
از   آه   دردناکی   ســازم   خــبر  دلــت  را
وقتی  که  کوه  صـبرم  بر  باد  رفــته  باشد
رحم  است  بر  اسیری  کز  گرد  دام  زلفت
با  صــد   امیــدواری  ناشــاد  رفــته  باشــد
شادم  که  از  رقیبان  دامن کشان گذشتی
گو  مشت  خاک  ما  هم  بر  باد رفته باشد
پر  شور  از  حزین  است امروز  کوه و صحرا
مجـنون  گذشته  باشد فرهاد  رفــته  باشد

بهار بی گل - حزین لاهیجی

ساقی  می  عارفانه ات  کو ؟
جان داروی جاودانه ات کو ؟
گیرم  که نیم  سزای احسان
بخشایش بی بهانه ات  کو ؟
شب را به امید صبح کردیم
صبح است می شبانه ات کو ؟
افسرده ی قیل و قال عقلم
نالیدن  عاشقانه ات   کو ؟
تا چند  زبون  چرخ  باشم
بی آتش دل زبانه ات کو ؟
بی برگیها جوانه کرده ست
ای مرغ قفس ترانه ات کو ؟
تاراج گر  خزان به  گل  زد
خار و خس آشیانه ات کو ؟
تا چند"حزین"بدشت گردی ؟