ختم ....؛
حسین
فاضلی
زیبا
جان
نفست دمای
جهان
را بر
هم می
زند
وقتی
دلت گرفته
است.
تن
رها کن
می
نوش
باده
بگردان
مگذار
گزمه گان
دمی بیاسایند.
ما
را حضور تو
به بودن
دل
گرم می کند.
زیبا
جان
وقتی که
لحطه واپسین
ملاقات به
پایان
رسید
اسمان
بارید
و من
یخ زدم
و تو
پر گشودی
قطره
قطره اب شدم
تو اوج
گرفتی
و خاک زیر
پایم به خارایی
جان سخت
بدل شد
تو اوج
گرفتی
رفتی
رفتی
بالا
بالاتر
وسوختی
و
خاکسترت بر
سرم ویران شد
سالهای
بد بلژیک