گُنهی بود مگر ای صنم!
طاهره قرة العین
به دیار عشق تو مانده ام ز کسی ندیده عنایتی
به غریبیم نظری فکن چو تو پادشاه ولایتی
گُنهی بود مگر ای صنم که ز سر عشق تو دم زنم
فهجرتنی و قتلتنی و اخذتنی بجنایتی
شده راه طاقت و صبر طی بکشم فراق تو تا به کی
همه بند بند مرا چو نی بُوَد از غم تو حکایتی
عجز العقول لدرکه هلک النفوس لوهمه
به کمال تو که برد رهی نبود بجز تو نهایتی
چو صبا برت گذر آورد ز بلاکشان خبر آورد
رخ زرد و چشم تر آورد چه شود کنی تو عنایتی
قدمی نهی تو به بسترم سحری ز فیض خود از کرم
به هوای قرب تو بر پرم به دو بال دهم بجناحتی
برهانیم چو از این مکان بکشانیم سوی لامکان
گذرم ز جان و جهانیان که تو جان و جانده خلقتی |
