بخیه خنده
غالب دهلوی

تا دوخت چاره گر جگر     چار  پار ه را
از بخیه خنده بر دم   تیغ  است چاره  را
با اضطراب دل  ز هر   اندیشه    فارغم
آسایشی ست  جنبش   این    گاهواره   را
گیتی ز گریه ام ته و  بالاست، بعد  ازین
جویند   در  میانه ی    دریا    کناره   را
ای   لذت جفای  تو در خاک بعد   مرگ
تا جان سرشته حسرت    عمر دوباره را
جوهر دمید    ز آئینه  دلخسته   تا   کجا
دزدد   بخود  ز بیم    نگاهت  اشاره  را
خونم  ستاده  بود  به   درد      فسردگی
دل  داد   پایمردی     تیغت   گذاره  را
(غالب) مرا ز گریه  نوید    شهادتیست
کین سبحه رنگ داد  بخون استخاره را

چشمِ غمکده

سموم   وادی   امکان ز بس جگر تابست
گداز  ِ زهره ی خاکست، هر کجا  آبست
مرنج از شب  تار و بیا  به  بزم    نشاط
که پنبه  برسر    مینای   باده   مهتابست
به خواب، آمدنش جز ستم ظریفی نیست
خدا نخواسته باشد  به  غیر  همخوابست
ز وضع    روزن   دیوار میتوان دانست
که چشم  ِ غمکده ی ما به راه ِ سیلابست
ز ناله کار به اشک اوفتاده دل  خون باد
ز شرم   بی اثری ها  فغان    ما  آبست
ز وهم   نقش   خیالی کشیده ای  ور  نه
وجود   خلق  چو عنقا به  دهر  نایابست
نگه ز شعله ی حسنت چه طرف  بربندد
چنین که طاقت  ما را به  ناز سیمابست
به عرض دعوی همطرحیِ تو خوبانرا
نگه در آئینه همچون خسی به گردابست
زمین ز نقش  سم   توسن  تو ساغر را
هوا ز گرد  رهت  شیشه ی می  نابست
قوی فتاده چو نسبت  ادب مجو (غالب)
ندیده ی که سوی قبله پشت   محرابست