ده فرمان
با حُزنِ غزه
رضا بی شتاب
به یُمنِ امن و ایمان
آزادی در «میزانِ» زمان
عاجز و رنجور
پاره پیراهن
غبارِ غارت وُ حسرت می سِتُرَد
از مُژگانِ مُردگان...
هنگام که لباسِ هراس در قیاسِ نیستی سنجند
میانِ برهه های هول
بر محورِ دِیجور
بر اضطرابِ اجزای زندگی
میانِ وزوزِ مگس های مرگ
ترجمانِ تنهایی
آزادی می گردد وُ می گرید:
یکدم درِ ماتمکده ی مرگ ببندید
برگِ سخن وُ صلح گشایید...
من مُرده ام
در دامانِ مادرم به کودکی
از زهرِ زنگیِ لحظه ها
با هجای کژآهنگِ جنگ جنگ
ازین قُلزُم
جز فَلسِ ماهیان
چیزی به سفره ی دیده، ندیده ام
در طوافِ فریب
آب آبله وُ دریا حباب
کنارِ برکه وُ انبارهای خالی وُ خشک
جز ترکه و آوازِ تازیانه نشنیده ام
به دنبالِ کاروانِ کافور
برای تکه نان
با خار وُ زخمِ راه دویده ام، دویده ام
سال هاست گرسنگی سؤالِ وفور...
در چشمِ تلِ آناتِ انتظار
بر خاکِ خوف خفته ام
از وحشتِ آوارِ خشت وُ سنگ
شکسته استخوانِ آه، تیرآهن...
سَحر ز تحیر، سُبحه گسسته سرد
امید نمی دَمَد از نفس جز به عرضِ زیان
بی آنکه بشنوی شمیمِ مُشک
برمی شوم به «طور»
برهنه وُ تفته به «تیه» می رسم
عصایی نیست، غیرِ سایه ام به دست
ده فرمان
بر لوحِ نهیب وُ نهی
از شرمِ بیشمارِ شما
می شِکَنم به شماتت به قصور
در قدحِ روح وُ وحیِ بیهودگی
چیست غیرِ تهی، تهی...
2009-01-13 |
