برای هزاران ندا ،
                                                              شکلِ همان « ندا »

آهسته آهسته ای سٌربِ داغ

آهسته ، آهسته
            آی ، ای سرب داغ
در انتهای عبور تو
                 سینه ایست .

آهسته آهسته
            ای سرب داغ
  در انتهای عبورِ
                    تو
                        سینه ایست .

در انتهای عبور تو
عشق است
با جامه ای بشکل آدمیان
                         بتن

در انتهای عبور تو
   مهر است
         با رنگ و بوی گل
              
 در انتهای عبور تو
      فرزند مادریست
             چشمش به در .

 آهسته ، آهسته
                  ای سرب داغ .

فرزند آدمیان
فرشته گانِ زاده ی خدای خویش اند

با شکل آدمیان
با قامتی زِ کوشت ،
                  ز استخوان
و قلبی
       ز جنس
             عشق
 در انتهای عبور تو ایستاده اند

آهسته آهسته
                    ای سرب داغ .

فرزند آدمیان
فرشته گان زمین ند
بی هیچ خدائی
        ( چشم انتظار سجده ی صبح و شام )

آهسته ، آهسته
                         ای سرب داغ .

خشم فرو نارفته کدام دیو شدی ؟
از پنجه ی کدام غلام
                 ترا شلیک کرده اند ؟
ای سرب داغ !
 در انتهای عبور تو سینه ایست .

این آخرین ترانه شیرین زندگی
از خط عبور تو نیز، بگذرد .

این آخرین تبسم خوش رنگ دختران
از آتش وگرمای تو نیز، بگذرد .

این لحظه های فریاد و انفجار
از سایه ی حضور تو نیز، بگذرند .

آهسته آهسته
             ای سرب داغ
 شرمت بجای مانده
                کجا سفر روی ؟

در انتهای عبور تو سینه ایست .

شرمت بجای مانده
                   کجا؟
                      کجا سفر روی .

                     
                         رضا بایگان - آلمان ـ فرانکفورت