غزلی از باباطاهر
دلا در عشق تو صد دفترستم
که صد دفتر زکویین از برستم
منم آن بلبل گل ناشکفته
که آذر در ته خاکسترستم
دلم سوجه زغصه ور بریجه
جفای دوست را خواهان ترستم
مو آن عودم میان آتشستان
که این ته آسمانها مجمرستم
شد از نیل غم و ماتم دلم خون
بچهره خوشتر از نیلوفرستم
درین الاله در کویش چو گلخن
بداغ دل چو سوزان اخگرستم
نه زورستم که با دشمن ستیزم
نه بهر دوستان سیم و زرستم
زدوران گرچه پر بی جامعیشم
ولی بی دوست خونین ساغرستم
چرم دایم درین مرز و درین کشت
که مرغ خوگر باغ و برستم
منم طاهرکه از عشق نکویان
دلی لبریز خون اندر برستم