غزلی از
باباطاهر
دلا در
عشق تو صد
دفترستم
که صد
دفتر ز کونین
ازبرستم
منم آن
بلبل گل
ناشکفته
که آذر در
ته خاکسترستم
دلم سوجه
ز غصه وربریجه
جفای دوست
را خواهان
ترستم
مو آن
عودم میان
آتشستان
که این نه
آسمانها
مجمرستم
شد از نیل
غم و ماتم دلم
خون
بچهره
خوشتر از
نیلوفرستم
درین
آلاله در کویش
چو گلخن
بداغ دل
چو سوزان
اخگرستم
نه زورستم
که با دشمن
ستیزم
نه بهر
دوستان سیم و
زرستم
ز دوران
گرچه پر بی
جام عیشم
ولی بی
دوست خونین
ساغرستم
چرم دایم
درین مرز و
درین کشت
که مرغ
خوگر باغ و
برستم
منم طاهر
که از عشق
نکویان
دلی لبریز
خون اندر برستم