آرشیل گورکی، نام آوری با نام مستعار ‏

= 0;رشیل گورکی، نام آوری با نام مستعار

پرتو پروین


گورکی هیچگاه نتوانست اندوه و رنج گذشته را فرا= ;موش کند=

در فیلم "آرارات" (محصول 2002) که ادای دین اتوم اگویان&#= 1548; فیلمساز کانادایی ارمنی تبار به پیشینه قومی اش است، صحنه ای چند بار تکرار می شود: سیمای زنی روان پریش و دشنه بدست که قصد دارد بوم یک نقاشی را پاره کند.

در آن نقاشی، تصویر زن روستایی باوقاری نشسته بر صندلی دیده می شود که پسری نوجوان با حالتی احترام آمیز و در حالی که گلی سرخ رنگ بدست دارد در = کنارش ایستاده است. آنچه در نگاه اول در این نق= اشی موج می زند و بیننده را با خود می برد، معصومیت آمیخته با حزنی است که بر چهره های مادر و پسر حک شده است.

این دو پرتره به ظاهر ساده که نقاش با استفاده از یک عکس قدیمی = بجا مانده از ایام نوجوانی اش و با صرف سالها وقت بر بوم آورد، آفریده آرشیل گورکی، از پیشگامان هنر آبستره اکسپرسیونی= 587;تی در آمریکا است که بیست و یکم ژوئیه، شصت سال از مرگش می گذرد.=

&#= 1576;یننده این تصویر که از عاطفی ترین پرتره های نقاشی معاصر به شمار می آید، بی آنکه لازم باشد چیزی از زندگی گورکی بداند، می تو&= #1575;ند از حجب غمناک نشسته بر چهره بی رنگ مادر و شکنندگی قامت پسرک بفهمد که روی&= #1583;ادی ویرانگر در کمین آنهاست؛ رویدادی که عمر این با هم بودن را کوتاه می کند.= گویی این نقاشی دقایقی پیش از توفانی شدن یک روز آفتابی کشیده شده است.

گو= 585;کی جوان

آرش= ;یل گورکی که نام اصلی او "وستانیک مانوک آدویا&#= 1606;" بوده است، پا&= #1606;زده آوریل ۱۹۰۴ در روستایی به نام خارکوم در نزدیکی دریاچه وان در غرب ارمنستان ام&#= 1585;وزی در امپراتوری عثمانی (ترکیه کنونی) بود بدنیا آمد. دوران کودکی او با مهاجرت پدرش&#= 1548; ستراگ، به آمریکا تیره و تار شد. پس اž= 6; چندی آزار و ایذای اقلیت ارمنی در خاک = عثمانی بالا گرفت. گورکی در ۱۹۱۵ در دورانی که به "نسل کشی ارامنه" معروف است، ب&= #1575; مادر و خواهرش به منطقه ای تحت حمایت روسیه تزاری گریخت. =

گفت= ;ه شده که در آن هنگام مردان ارمنی را از روستاها بیرون می برد&= #1606;د و می کشتند و زنها و کودکان را آن قدر به پیاده روی وا می داشتند که از = گرسنگی جان بدهند. شوشان، مادر گورکی که زنی هنردوست بود به همین سرنوشت دچار شد و در ایروان درگذشت. این واقعه تلخ، خاطر گورکی ن&= #1608;جوان را که عاجزانه شاهد جان دادن مادر بود برای همیشه مشوش کرد.

تو= 604;د نقاشی آوانگارد

گور= ;کی و خواهرش، وارتوش در سال ۱۹۲۰ به آمریکا کوچیدند و به = پدرشان پیوستند و گورکی ضمن کار در یک کارخانه لاستیک سازی در یک هنرستان طراحی در بوس&= #1578;ون به هنرآموزی مشغول شد.

او در = 77;۹۲۴ به نیویور&#= 1705; رفت و علاوه بر ادامه مطالعات هنری به عنوا&= #1606; مربی نقاشی به تدریس مشغول شد؛ فعالیتی که تا پایان عمر برای امرار معاش به آن پرداخت. دوران اقامت در نیویورک برای او ساله&= #1575;ی پرباری بود و این کلانشهر چند ملیتی تاثیر فرهنگی عمیقی بر او گذاشت.


گلی که در تابلوی "نقا&= #1588; و مادرش" بدس= ت پسرنوجوان دیده می شود نماد آینده است=

گور= ;کی در اولین سالهای خلاقیت هنری، تحت تاثیر مکتب امپرسیونیس= 605; و نقاش فرانسوی، پل سزان قرار داشت که خود واسطی میان امپرسیونیس= 605; و سبکهای جدیدتر و جسورانه تر اوایل قرن بیستم بویژه کوبیسم به شمار می آید. شاید به همین دلیل منتقدا&#= 1606; آثار این دوره از زندگی کورگی را "پست امپرسیونیس= 578;ی" دانسته اند.

او در آخرین سالهای دهه <= span lang=3DFA style=3D'mso-bidi-language:FA'>۱۹۲۰ و اوایل ده&= #1607; ۱۹±= 9;۰ به کوبیسم &= #1608; سپس به سوررئالیسم روی آورد. علاوه بر تاثیر پذیری فراوان از پیکاسو، دوستی با آندره برتون&#= 1548; شاعر سوررئالیست فرانسوی، تاثیر عمیقی بر او و کارش بجا گذاشت به طوری که گفته = می شود "سیال بودن" اشکال و رنگها در نقاشی هایش مرهون پایبندی به اصول سورئال&#= 1740;سم است.

با این حال او با وجود علاقه فراوانی که به سبک استادانی چون سزان، پیکاسو و ژرژ براک داشت، در دام دنباله روی صرف نیفتاد و کوشید راه خود را از میا= ن آموزه ها و نوآوریهای آنها پیدا کند. گورکی هنرمندی تجربه گرا نیز بود و شگر= دهای مختلفی را می آزمود. از جمله مناظری از طبیعت را که بارها و بارها می کشید در وان حمام می شست؛ کاغذ را خشک می کرد و سطحش= را می سایید تا هویت آشنای اشیا و موجود&= #1575;ت در نقاشی هایش تغییر کند و به زبانی نمادی&#= 1606; و آبستره نزدیک شود.

گور= ;کی از میانه دهه = ۱۹۳۰ از کوبیسم فاصله گرفت و به سبکی آزاد&= #1575;نه تر و عاطفی تر گرایش یافت. او در جست و جو= ;ی مضامین آثارش، از خاطرات کودکی و نوجوانی و فرهنگ عامیانه سرزمینهایی که می شناخت الهام می گرفت.

او هم مانند مارک شاگال، نقاش یهودی و روسی تبار فرانسوی، در &= #1582;یالش به روستای رنگارنگ دوران کودکیش سفر م&= #1740; کرد و دستاورد این سفرها نقاشی هایی هستند که شاید طنزگرایی و سبکبالی نقاشی های شا&= #1711;ال را نداشته باشند اما تعلقات عاطف&#= 1740; نقاش را فاش و بیننده را مجذوب می کنند.

جا= 740;گاه گورکی در نقاشی معاصر

امر= ;وزه گورکی را به عنوان یکی از سرچشمه های ا&= #1604;هام برای انقلاب &= #1607;نری دوران مدرن و از پیشگامان نقاشی آبستره اکسپ&#= 1585;سیونیستی می شناسند. نقاشی های او = در اغلب موزه های هنری بزرگ آمریکا موجود است. این آثار که بر معاصران گورکی بسیار &= #1578;اثیرگذار بوده اند نوید استعدادی در&#= 1582;شان را می دهد که با مرگی زودهنگام از شکوفایی باز&#= 1605;اند. در آنها همان طور که می توان رد پای د= و سرزمین و فرهنگ مختلف را دید، نفوذ = دو دوران مختلف نیز دیده می شود: دوران گذار از قرن نوزدهم به عصر جدید و مدرنیسمی آم&#= 1585;یکایی که کمی بعد در نقاشی های ویلم دوکونی&#= 1606;گ، لی کراسنر و سیدنی پولاک تجلی پیدا کرد.

پا= 740;ان سفر

گور= ;کی در آمریکا با آن که دوستان فراوان و سرش&= #1606;اسی داشت، هیچگاه نتوا&#= 1606;ست اندوه و رنج گذشته را فراموش کند یا حتی بر آن فائق شود. به گفته زندگینامه ن&#= 1608;یسان رابطه او با پدرش که زمانی برای تامین معاش خانواده آنها را ترک کرده بود، هی&= #1670; گاه گرم و صمیمانه نشد. =

در بعضی نامه ها که به زبان ارمنی برای خواهرش نوشته از تنهایی خود در غربت و دلتنگی برای زادگاهش که در سالهای جنگ جهانی اول از میان رفت، سخن گفت&= #1607; است. البته بعدها گفته شد که شماری از این نامه ها جعلی بوده و بدست خواهر&= #1586;اده گورکی نوشته شده است. با این همه سیمای او در ح= افظه هنر معاصر به عنوان سیمای &= #1602;هرمانی با میراثی از رنج و غم حک شده است؛ رنج و غمی که او آن را به دستمایه ای ب&= #1585;ای آفریدن زیبایی تبدیل کرد.


نقاشی رنگ روغن (1936) از آرشیل «= 1;ورکی=

از اواسط دهه ۱۹۴۰ در حالی که بلوغ و پختگی هنری کورگی شکوفاتر می شد، سیل ناملایمات براو بیشترهجوم می آورد. گویی دستی نامرئی او را به پرتگاه نیست&#= 1740; می کشاند: نخست استودیوی کارش در آتش سوخت و بخش قابل توجهی از تابلوها، &= #1705;تابها و طراحی هایش از میان رفت، یک ماه بعد مع= لوم شد که مبتلا به سرطان روده است. در همان زمان همسرش، اگنس ماگرودر که از مدتی پیش با یکی از دوستان گورک&#= 1740; رابطه داشت، او را ترک کرد و دو دخترشان را با خود برد= .

ضرب= ;ه نهایی چند روز بعد فرود آمد: در یک تصادف که بر اثر مستی دوس&= #1578;ش در حین رانندگی رخ داد، کمر و گردن گورکی آسیب دید. نقاش ۴۴ ساله که با جسم و رو= ;حی فروپاشیده، از همیشه تنهاتر و درمانده تر شده بود، در حالی که نامش در فراسوی مح&= #1575;فل هنری چندان شناخته شده نبود، خود را در خانه اش در کانه تیکت حلق آویز کرد (1948).

نا= 605; آوری با نام مستعار<= o:p>

در اولین دهه های قرن بیستم که مهاجران روس در آمریکای دچار رکود اقتصادی به تبار اشرافی از دست رفته و هنرشناسی خود می بالید&= #1606;د و جاذبه های ا= نقلاب اکتبر در میان روشنفکران و آزادیخواها= 606; هنوز رنگ نباخته بود و ماکسیم گورکی نویسن&#= 1583;ه "مادر" در میان آرمانگرایا= 606; نویسنده ای معتبر به حساب می آمد... عجیب نبود که نقاشی کم و بیش گمنام با آرزوهای بزر&#= 1711; در دیاری بیگانه، نام او را بر خود بگذارد و حتی خود را به بعضی آدمهای ظاهربین، برادرزاده گورکی و گاهی هم شاهزاده ای گرجی معرف&= #1740; کند.

الب= ;ته انتخاب همین نام هم با توجه به معنایی که در زبان روسی دا&= #1585;د (تلخ) شاید گویای رنج و تلاطم درونی او باشد. اما به هر روی امروز دیگر گورکی در سایه نام "گورکی" زندگی نمی کند. او در آفتاب نقاشی هایش روئیده است و می روید= .

&= nbsp;

برگرفت&#= 1607; از بی بی سی