"آواز ِ بدُرود" از کتاب مروارید سیاه

شهلا آقاپور

وای
بر من چه می گذرد
که اینگونه به
بقای حریص گاه ِ زندگی
در حیرتم به تماشا

دواره های جدایی
بر دهلیزهای قلبم
پهن گسترده ست

هفت هفت خو رشید ِدلم
گرفته
سنگینی ِ ابر ِچشمانم
با بغضی از داد و بیداد
در بساط ِآوازه های
بدُرود می بارند
هق هق ِ غمزار ِ احسا سم
نشسته بر تنه ی درختی
که عمری گذشته ست برآن
و در بقای زنده ماندن
پیچکی می پیچد
به دورِدرخت
می مکد شیره اش
چند مر غا بی در آب
چند مرد ِ عاشق در باد
می چرخند در ستایشم
اما
نه رنگ ِ مردان ِعاشق
در سرخیِ دشت ِ قلبم
توانِ آرامش دارند
نه شعرمرغابی ها
توان ِ سخن
آبشار ِاشک ِ غرورم
می ریزد سرازیر
به رود ِ جغد ِ شب ِ تنهایی
در آغوشِ ِ آدمکهایِ ِ زمان
که دندان در کمین
تیز کرده اند
انگار او
هفت قرن رفته ست
آه ببین
چگونه
این پیوند ِ هفت ساله
در باد های هفت روزه
به بیابان ِهیچستان وزید
هاله ی روح ِ شکننده ام
چون گوله آهی
به دنبا ل او
خیزاب می زند
او وحشتنا ک می رود
می سوزد
در درون ِ آتشِ ِ خویش
تکه ای از
عظمت ِ سایه ی من
ژرف
پشت ِ روانش جا می ماند
و دانه می شود

 

من
درگردباد ِ آوازه های ِ بدُرود
مجسمه ی می سازم
دیوانه زیبا
از شاعر ی افسونگر
که نفس ِ نارنجی ِ نقاشی ها ِیم
را از نو
سبزِ روینده بنگارد

لخته های شِنواره ی درد
آب ِ زلال می شوند

ریه ها یم آواز ِ بدُرود را
از بلند ترین قله ها ی
مهرشار می خوانند
وای
بر من چه می گذرد...

 

۲۰۰۷  ---- یولی۱۷

www.aghapour.de