"طفلان وطن پير شوند از غم و اندوه"

عاکف پارسی

در مهر تو این خشم سیه پوش مذاب است

این خصم، نه پابند حساب و نه کتاب است

این ریش که بر چهره ی آن حجم عبوس است
از ریش دل ملتِ  در رنج و عذاب است

از خنده گریزان بود از مهر پریشان
شان بشر افسوس چه اندازه خراب است

احساس گنه کردن ما سادگی ماست
جز نکبت و دزدی چه توقع ز غُراب است

طفلان وطن پير شوند از غم و اندوه
حاجی چه خورد غصه محاسن به خضاب است

بر سفره اگر نان نتوان يافت نمودن
بر خوان مبارک ز همه قسم کباب است

از رنگ و صفا ،شادی و از خنده نگوييد
کین جمله به ابلیس به مفهوم طناب است!

از سایه نترسید ! نگویید  خداوند
در پشت سر مفسد ِ بر چهره  نقاب است

ای ساده دلان چشم گشایید ببینید!
اقبال وطن در کف دستان که خواب است

www.perslit.com