رستاخیز
رضا بی
شتاب
دوباره
گوهرِ گسسته ی
بهارِ من
به
رشته عاشقانه
می کشد نگارِ
من
دوباره
برگهای
بینوای خسته
را
به
قلبِ باغ و قُله
می بَرَد
قرارِ من
دوباره
این دیارِ
مانده در
مدارِ درد
ز
تیرگی به
روشنی کشد
تبارِ من
دوباره
بلبلانِ شاخه
ی خجسته را
صدا
زند نوای شادِ
آشکارِ من
بیاورد
دوباره بارشِ
شگفتِ شعر
شکوهِ
جشنِ این
شکوفه ها
کنارِ من
دوباره
کودکانه خیلِ
خنده های گُل
جوانه
می زند به
جانِ جویبارِ
من
دوباره
رستخیزِ تازه
می رسد ز راه
چو
مرهمی به زخمِ
زمهریرِ پارِ
من
دوباره
انسجامِ سبزِ
دستِ عاشقان
رساندم
مگر سرور و
اعتبارِ من
دوباره
بر سریرِ
خودسری نشسته
را
ز
بیخ و بُن به
شعله درکشد
شرارِ من
دوباره
زشتِ بد منش ز
خانه می رود
دَمَد
به لب سرودِ
دلنوازِ یارِ
من
2008-03-27