فصلی از رما= 606; 'بادنماها و شلاق ها'‏

= 1;صلی از رمان 'بادنماها و شلاق ها'

نسيم خاکسار

دوستی‌ دارم‌ که‌ گاه ‌به ‌گاه&= #8204; او را می ‌بين= م‌. او هم‌ در اينجا زندگی&#= 8204; می ‌کند؛ با اين ‌تفاوت‌ که‌ او نويسنده‌ و نوازنده‌ است‌ و من‌ در= قالی ‌فروشی‌ای‌ که‌ با کرامت&= #8204;، بعد از جدايی&= #8204;اش‌ از مريم‌ و آمدنش‌ به‌ هلند، علم‌ ک&= #1585;ده‌ايم‌ قاليچه‌ و گليم‌های‌ کهنه‌ را رفو می ‌کنم‌. البته‌ يکی‌ دو ماهی‌ است&= #8204; که‌ به ‌طور موقت‌ سر کار نمی‌روم‌. کرامت‌ هم‌ مرا به‌ حال‌ خودم‌ گذاشته‌ است&#= 8204; و تنهايی‌ مغازه‌ را می گرداند. کرامت چون‌ معتقد است‌ اين‌ تنها شغلی‌ است‌ که‌ به‌ من‌ می‌خورد، زياد نگران ‌&= #1606;يست‌. می ‌داند بعد از يافتن‌ کمی‌ تعادل‌ دوباره‌ به ‌&= #1705;ارم‌ برخواهم‌ گشت‌ و رفوکردن‌ جاهای‌ شندره‌ قاليچه‌ و گليم‌ها را به‌ عهده‌ خواهم‌ گرفت&#= 8204;.

"اي= وان‌" سال‌ها پيش‌ از چکسلواکی&#= 8204; به‌ هلند مهاجرت‌ کرده‌ بود و در حال ‌حاضر يک‌ نويسنده&#= 8204; هلندی‌ است‌ که‌ ريشه‌ها&#= 1740;‌ بسيار دوری‌ در وطن‌ دارد.= خودش‌ می ‌گويد داشته‌ است‌. با اين‌ حال‌ تفاوت‌ ديگری‌ هم‌ بين‌ من‌ و اوهست‌: ريشه&= #8204;داشتن‌ بسيار دور. با اينکه‌ قريب&#= 8204; به‌ ده‌ سال‌ است‌ ميهنم‌ را ترک ‌کرده&= #8204;ام‌ و دوست‌ نويسنده‌ام= 204; حدود بيست‌ سال‌ است‌، هنوز نمی‌تو&#= 1575;نم‌ ـ مثل‌ايوان&#= 8204;عزيز ـ به‌ راحتی‌ بگويم‌:"وطن= 204;؟ آه‌ مدت‌هاس&#= 1578;‌ که‌ از آن‌ جدا افتاده‌&#= 1575;م‌."
ـ زبان‌ مادر&= #1740;‌ات‌؟ به‌ آن‌ زبان&= #8204; حرف‌ نمی ‌زن&= #1740;‌؟
ـ چرا. گاهی‌ وقت‌ها که‌ با هموطن‌ها&#= 1610;م‌ هستم‌.
ـ با زن‌ و بچه= ;‌ات‌؟
می‌خندد: هلندين‌ که‌!<= o:p>

ايو= ;ان‌ در روياهايش&#= 8204; هم‌ به‌ زبان&= #8204; هلندی‌ حرف‌ می ‌زند. در رو= ;ياهای‌ من ‌هميشه‌ قطاری‌ با آخرين‌ سرعت&#= 8204; رو به‌ ايران&= #8204; در حرکت‌ است&= #8204;. دام‌ دام‌ دام‌.... چه‌صد= 5;يی‌! از خواب‌ بيدار می ‌شو&= #1605;‌. می‌ بينم‌ دو دستی‌ به‌ پن&= #1580;ره‌ نزديک‌ به‌ تختم‌ چسبيده‌ام‌. زنم‌ می‌ گويد اين‌ ماليخوليای= 204; تبعيد است‌.
زنم‌ سعی‌ می&= #8204;کند اسيرش‌ نشود. تلويزيون‌ تماشا می‌کن&#= 1583; و در روزهای‌&= #1578;عطيل‌ دست‌ پسرم‌ را می‌ گيرد و به‌ مغازه‌ های‌ مرکز شهر سر می ‌زن= د. بلدند چه ‌طو&= #1585; سر خودشان‌ را گرم‌ کنند. پنج‌ سال‌ بعد از من‌ به= ‌ هلند آمدند. يعنی ‌چون‌ فاصله زمانی&#= 8204; آنها هنوز ده&= #8204; سال‌ نشده‌ از نوع‌ دلواپسی‌ها= 740;‌ مرا ندارند؟ سوال‌ بی ‌جا&= #1610;ی‌ است‌. چيزی‌ بايد در درون&= #8204; آدمی‌ عوض‌ شود، و يا چيزی‌ بايد در درون‌ آدمی‌ همواره‌ بجوشد. به‌ دوست‌ نويسن&#= 1583;ه‌ام‌ می‌گويم‌:
ـ فکر می ‌کنم= ‌ دارد اتفاقات‌ عجيبی‌ برايم‌ رخ‌ می ‌دهد.
ـ چه‌ اتفاقاتی‌؟

&#= 1605;شکل‌ است‌ از آن‌ حرف‌ بزنم‌. آيا اين‌ فکر = به ‌کنار گذاشتن‌ موقت‌ کارم ‌&= #1576;رمی‌ گردد؟ ايوان&#= 8204; می‌ داند که‌ مدتی‌ است‌ به‌ مغازه‌ نمی ‌روم‌. پسرم‌ هم ‌دل&= #1605;شغولی‌ تازه‌ای‌ پيدا کرده‌ است‌. گاه‌ و بی‌گاه‌ او را می‌ بينم‌ که‌ فرهنگ‌ شش‌ جلدی‌ معين‌ را ورق&= #8204; می‌زند. چه‌ چيز عجيبی‌ جز واژه‌ می ‌= تواند درکتاب‌ های&#= 8204; لغت‌ باشد که&= #8204; علاقه‌ يک‌ بچه سيزده‌ ساله‌ را به‌ = خود جلب‌ کند؟ درسن‌ او هيچ = ‌وقت‌ دوست‌ نداشتم‌ که‌ کتاب‌های‌ لغت‌ را ورق‌ بزنم‌. راستش&= #8204; وقتی‌ بچه‌ بودم‌ اصلا با کتاب‌ ميانه خوبی‌ نداشتم‌. فکر می‌کنم‌ اگر &= #1583;استان‌های ‌پليسی‌ و تاريخی‌ وجود نداشت‌&#= 1548; هيچ‌ گاه‌ کتابخوان‌ نمی ‌شدم‌. اولين‌ شغلم &= #8204;معلمی‌ بود. اما بعد از چند سال‌ از دستش‌ دادم‌. در کشورهايی‌ مثل‌ کشور ما = ازدست ‌دادن‌ شغل‌ مثل‌ آب‌ خوردن‌ است‌. کافی‌ است‌ سر و گوشت‌ بجنبد تا شغلت‌ را از دست‌ بدهی‌... زندگی‌ در هلند برای‌ آدمی‌ که‌ در چهل‌ سالگی‌ واردش‌ شده‌ است‌ هم‌ شگفتی‌هايی= 204; دارد و هم‌ سرشار از لحظاتی‌ است&#= 8204; خسته ‌و کسل‌&= #1705;ننده‌. آدم‌ نمی ‌دا&= #1606;د با کدام ‌يک‌ بسازد.

اگر در اوايل‌ ورودم‌ به‌ هلند نمی ‌تو&= #1575;نستم‌ از کتابخانه&#= 8204;ها دل‌ بکنم‌ و برای ‌ساعت‌&#= 1607;ا‌ در گوشه يکی‌ از آنها می‌ نشستم‌ نبايد برای‌ کسی‌ زياد عجيب‌ باشد. اين‌ يک‌ اعتراف‌ ساده‌ است‌، اگر بگويم‌ در آن‌ موقع‌ اصلا حال‌ و ح= وصله کتاب‌ خواندن‌ نداشتم‌ و آنچه‌ وادارم‌ می‌ کرد برای‌ دو سالی‌ هر روز صبح‌ با دوچرخةه فکسنی‌ام‌ که‌ آن‌ را از جايی‌ خريده&#= 8204; بودم‌ که‌ هر چهارشنبه ‌د&#= 1608;چرخه‌های‌ دزدی‌ را می‌ فروختند، چند کيلومتر پا بزنم‌ و به= ‌ کتابخانه دانشگاه‌ بر&#= 1608;م‌، نشستن‌ در آ‌&= #1606;جا بود و سرگرم‌ شدن‌ با کتاب&= #8204;هايی‌ که‌ فقط ‌دوس&= #1578;‌ داشتم‌ آنها را ورق‌ بزنم&= #8204;. جايی‌ که‌ دست‌ آخر مرا بومی‌ خود کرد. بخش‌ کوچکی‌ از کت&= #1575;بخانه‌ دانشکده‌ زبان‌های‌ شرقی‌ بود، اتاقی‌ نسبتا بزرگ‌ با چند رديف‌ قفسه کتاب‌ه&#= 1575;ی‌ فارسی‌ و عربی‌ با فاصله‌ از هم&= #8204;، و انبارکی‌ درپشت‌ برای&#= 8204; مجلات‌ و روز&= #1606;امه‌های‌ قديمی‌، بيرون‌ در، توی‌ راهرو و پشت‌ به ‌ديو&= #1575;ر هم‌، مجسمه‌&#= 1575;ی‌ قديمی‌ بود از بودا. چهار زانو نشسته‌&#= 1548; با کف‌ پاها رو به‌بالا، و شمشير به‌ دست‌ و ديوار مانندی‌ از مرمر در پشت‌ سر، که‌ گاه‌ نگاهم‌ را به&= #8204;خود می‌کشيد. ايوان‌ می‌گ&#= 1608;يد:
ـ همين‌هاست&#= 8204;. تو تنها به‌ اينجا نيامدی‌. تو در واقع‌ با مغازه‌ کوچک&#= 1578;‌ به‌ اينجا کوچ‌ کرده‌ا&#= 1740;‌.
ـ مغازه‌ کوچک‌!

در ذهنم‌ حرف‌ ايوان‌ به‌ استعاره‌ای= 204; هنری‌ تبديل&#= 8204; می ‌شود. ای‌ کاش‌ مثل ‌اي&= #1608;ان‌ نويسنده‌ بودم‌. اگر بودم‌ می ‌تو&= #1575;نستم‌ اين‌ استعاره‌ را &= #1711;سترش‌ بدهم‌ و از آن= ‌ واقعيتی‌ بسازم‌ که‌ معمای‌ موقعيتم‌ را در آن‌ ببينم&= #8204;. ايوان‌ معتقد است‌ استعاره‌ها بيرونی‌اند. نيازی‌ به‌ نويسنده‌ بودن‌ تو يا من‌ ندارند. کافی‌ است‌ نگاهت‌ راعوض‌ کنی‌. در ذهن‌ من‌ همه‌ اينها کلماتی‌ هستند با معن&= #1575;های‌ متفاوت‌. بيرونی‌ بودن‌ آنها ظاهر امر است&= #8204;، پوششی‌ است‌ بر اندام‌ معانی‌ اصلی&#= 8204;. مثل‌ نقش‌ها&#= 1740; ‌قالی‌ که‌ به‌ نظر شاخه&= #8204; درختی‌ است‌ يا برگی‌، پنجه‌ای‌. بعد که‌ خيره&= #8204; می ‌شوی‌ در می ‌يابی‌. به= ‌ ايوان‌ می ‌گ&= #1608;يم‌. پاکت‌ توتون&#= 8204; "دروم‌" را ا= 586; جيب‌ درمی ‌آ&= #1608;رد. دروم‌ توتون&#= 8204; مورد علاقه‌ اوست‌. من‌ هر کاری‌ کردم‌ نتوانستم‌ ب&#= 1575; توتون‌های ‌&#= 1575;ينجا کنار بيايم‌. همه آنها را زمانی‌ که‌ به‌ سيگار علاقه‌ داشتم‌ يک‌ دور امتحان ‌&= #1705;ردم‌. يکی‌ تند بود. يکی‌ زياد سبک‌ بود، يکی‌ مزه‌ آب&= #8204; صابون‌ می ‌د&= #1575;د. درست‌ مثل‌ مزه "راکی"، وقتی‌ برای‌ اولين ‌بار در استانبول&#= 8204; من‌ و کرامت‌ خواستيم‌ با آن ‌مست‌ کنيم‌، و نکرديم‌، و د&= #1585; عوض‌ حالمان&#= 8204; را به‌ هم‌ زد= .

فکر نمی‌کنم‌ ايوان‌ را عصبانی‌ کرده‌ باشم‌. سيگار کشيدن&#= 8204; نمی‌تواند هميشه ‌به‌ عصبانيت‌ ربط‌ داشته‌ باشد. حتما خاطره‌ای‌ را در او بيدار کرده‌&#= 1575;م‌. از ذهنم‌ می ‌= گذرد بالاخره‌ دروغش‌ را در می ‌آوردم‌. او هم‌ مثل‌ من‌ در اعماق&= #8204; روحش‌ چيزی‌ پنهان‌ دارد. چه‌ طور می‌ شود ناشناخته‌ا= 740;‌ را شناخته‌ کرد؟ ساکت‌ و با سرپايين‌ سيگارش‌ را می‌ پيچد. با حوصله‌. نديدم‌ توتونی‌ از لای‌ کاغذش‌ بريزد. با دو انگشت‌ سيگار تازه‌ پيچيده‌اش‌ را صاف‌ می‌ کند، می ‌گير&= #1575;ند.
می ‌گويم‌: حرف‌ بدی‌ که&= #8204; نزدم‌؟
ـ نه‌. تو فکرم= ;‌ استعاره‌ها را چه‌ طور برايت‌ توضيح‌ بدهم&#= 8204;.

از داستان‌هاي= 588;‌ استفاده‌ می &= #8204;کند. يکی‌ از داستان‌های= 204; او را بسيار دوست‌ دارم‌. اين‌ داستان&#= 8204; درباره مرد چهل‌ ساله‌ا&#= 1740;‌ است‌ که‌ در گذشته‌ با يک&= #1740;‌ ازگروه ‌های&#= 8204; سياسی‌ کار می ‌کرد. گروهشان‌ چه&#= 8204; شد و بقيه‌ چه= ‌ شدند؛ ايوان&#= 8204; از آنها حرفی&= #8204; نمی ‌زد. فقط‌ به‌ ما می ‌گو= يد او حالا در تبعيد است‌. آن‌ هم‌ زمان&= #1740;‌ که‌ نيروهايی‌ که‌ به‌ آنها متکی‌ بود در همه‌ جبهه‌ه&#= 1575; در حال‌ عقب ‌= نشينی‌ بودند، يا اين ‌طور ديد&= #1607;‌ می‌شد. اهل‌ کجاست‌؟ ايوان‌ اين‌ را هم‌ نمی‌گ&= #1608;يد.
ـ مهم‌ نيست‌.=
ـ چرا؟
ـ مهم‌ اين‌ است‌ که‌ او حالا اينجاست‌.
ـ فرهنگ‌؟ تف&= #1575;وت‌های‌ فرهنگی‌؟
مکث‌ می‌کند.<= br> ـ فقط‌ آدم‌ه&= #1575;يی‌ که‌ از يک‌ کره‌ ديگر به&= #8204; کره‌ ما می ‌ا= فتند تفاوت‌های ‌&#= 1601;رهنگی‌شان‌ با ديگران‌ عميق‌ است‌. راديو، تلويزيون‌ و کتاب‌ تفاوت&#= 8204;های‌ فرهنگی‌ را از بين‌ برده&= #8204; است‌.
ـ بايد به‌ آن= ‌ فکر کنم‌.


طرح روی جلد ترجمه هلندی رمان بادنماها و شلاق ها=

آدم= ;‌ داستان‌ او خانه‌ای‌ دارد در يکی‌ از محله‌های&#= 8204; فقير نشين‌ ا&= #1608;ترخت‌. تنهاست‌. يکی&= #8204; از توانايی‌&#= 1607;ای‌ مشخص‌ او بی ‌= اعتنايی‌ به‌ تيرهايی&#= 8204; است‌ که‌ او راهدف‌ گرفته‌اند؛ تيرهای‌ روحی‌ و تيرهايی‌ که&#= 8204; در شرايط‌ سخت‌ غربت‌ آدمی‌ را آماج‌ خود قرار می ‌دهن&= #1583;. موسيقی‌ گوش&#= 8204; می ‌کند و سعی= ‌ می‌ کند کم‌ و بيش‌ در ارتب&= #1575;ط‌ با مردم‌ باشد. گاهگاهی‌ هم&#= 8204; نقاشی‌ می ‌ک&= #1588;د. دختری‌ را دوست‌ دارد. دختر چشمان‌ درشتی‌ دارد و دماغی‌ کوچک‌ و دهانی‌ کوچک&#= 8204; و صورتی‌ گرد وموهايی‌ حلقه ‌حلقه‌ و پيچ ‌در پيچ= ‌ که‌ در طراوت&= #8204; آنها روح‌ زندگی‌ مجسم&#= 8204; می ‌شود. مرد با کشيدن‌ تصويری‌ دختر را از جهان‌ واقعيت‌ به‌ جهان‌ تخيل‌ وهنر می‌ کشاند. البته&= #8204; او هنوز همان&= #8204; دختر است‌؛ با دماغی‌ کوچک‌، چشما&#= 1606;ی ‌درشت‌ و دهانی‌ کوچک&#= 8204; و موهايی‌ حل&= #1602;ه‌ حلقه‌ که‌ روح‌ زندگی‌ را مجسم‌ می ‌= کند. اما ديگر نمی = ‌تواند با او توی‌ جن= گل‌ بدود، سينما برود، در کافه‌ بنشيند و با او بخوابد. فقط‌ گاهی‌ دختر از دل‌ پ= رده‌ پا می ‌گذارد بيرون‌ و گام&= #8204; به‌ گام‌ دنيای‌غربت= 204; را نشانش‌ می&= #8204; دهد. يک‌ روز ا= ;و را به‌ درياچه‌ای‌ می ‌برد که‌ مکان‌ پرندگان ‌در&#= 1610;ايی‌ است‌. بعد از پياده ‌شدن‌ &= #1575;ز قطار برای‌ رفتن‌ به‌ ساحل‌ درياچه‌ دو تا دوچرخه‌ کرايه‌ می‌ کنند و در جاده ‌ای‌ که&= #8204; در دل‌ جنگل‌ پيش‌ می ‌رود به‌ سمت‌ درياچه‌ رکاب‌ می ‌زن&= #1606;د؛ دختر در جلو.

پيش= ;‌ نمی‌روم‌. اين‌ تصوير با تصوير زنی&= #8204; که‌ لباس‌ نازک‌ آبی‌ ر&= #1606;گ‌ به‌ تن ‌دارد در دور دست‌ خاطره‌ام‌ يکی‌ می ‌شود. اما من‌ کيستم‌؟ بندبازی‌ که&#= 8204; قصد کرده‌ است‌ خطرناک&#= 8204; ترين‌ عمليات‌ بندبازی‌اش= 204; را انجام‌ دهد. کاکُل‌ ا= فشانده‌ درباد و همه‌ دل‌شده‌ به‌ بوی‌ وحشی‌ گياهانی‌ که&#= 8204; او را به‌ رفتن‌ می‌ خو&= #1575;نند. تمامش‌ کن‌ مرد وگرنه‌ می‌ پوسی‌ / کوتاه‌ و پر جلال‌ بزی‌ / چون‌ صاعقه‌.<= br> به‌ ايوان‌ می‌گويم‌ من&#= 8204; آدم‌ داستان&#= 8204; او را می ‌شنا= سم‌. اسمش‌ زاهد ا&= #1587;ت‌ و يکی‌ از دوستان‌ من‌ است‌. ايوان‌ تعجب‌ می‌ کند:
ـ باورکردنی&#= 8204; نيست‌.

ترد= ;يد می‌ کنم‌ فورا جوابش‌ را بدهم‌. من‌ و او از اين‌ قطع‌ و وصل‌ه&= #1575; در بين‌حرف‌&#= 1607;امان‌ زياد داشته‌&#= 1575;يم‌. از آن‌ گذشته&= #8204; فکر می‌ کنم‌ اشتباهی‌ با&#= 1610;د صورت‌گرفته= 204; باشد. معمولا قاتی‌ می ‌کن&= #1605;‌. با اندک‌ اشتباه‌هاي= 740;‌ که‌ بين‌ آدم&= #8204;های‌ داستان‌ وآدم‌های‌ پيرامونم‌ پيدا می ‌کنم&= #8204; زندگی‌ واقعی‌ و دنيای‌ تخيلی‌ داست&#= 1575;ن‌ در ذهنم‌ يکی&= #8204; می ‌شوند. برای‌ اينکه&#= 8204; ايوان‌ را زياد در فشار روحی‌ و فکری&= #8204; نگذارم‌ از اين‌ جا به ‌ج= ايی‌ها که‌ در ذهنم‌ صورت‌ می ‌گي&= #1585;د با او حرف‌ می= ‌زنم‌.
می ‌خندد: از کجا معلوم‌ که‌ اين‌ آدم&= #8204;های‌ داستان‌ نباشند که‌ وارد زندگی‌ شده‌اند؟

مشک= ;ل‌ است‌ مچ‌ او را در بحث‌ بگيرم‌. ولی‌ فکر می ‌کنم‌ حداقل‌ توجه&#= 8204; او رابه‌ زندگی‌ و ماجرای‌ زاهد جلب‌ کرده‌ام‌. البته‌ او مدتی‌ است‌ که‌ من‌ و کرامت‌ را ول&= #8204; کرده‌ و رفته&= #8204; است‌. اين‌ را به‌ ايوان‌ می ‌گويم‌.
می‌ پرسد: با ه= ;لنا که‌ نرفته‌ است‌؟
هلنا شخصيت‌ دختر داستان&#= 8204; او هم‌ هست‌.
می‌ گويم‌: نه= ‌.

تکی= ;‌ دوچرخه ‌سوا&#= 1585;ی‌شان‌ را در آن‌ کوره ‌راه‌ه&#= 1575;ی‌ جنگلی‌ و سرس&= #1576;ز چند بارخوانده‌= 575;م‌. تقريبا آن‌ را حفظم‌. شايد برای‌ شناختن‌ روح&#= 8204; جوان‌ و ماجر&= #1575;جوی‌ ايوان‌ و يا برای‌ توصيف&#= 8204;هايی‌ زيبا که‌ از طبيعت‌ شده‌ است‌.

تاب= ;ستان‌ است‌ و هوا آفتابی‌. راستی‌ چرا هلند را فقط‌ با توفان‌ها&#= 1610;ش‌ وابرهای‌ دلتنگ‌کنند= 607;‌اش‌ تعريف‌ کرده&#= 8204;اند؟ درود به‌ ايوان‌، درود به‌ او که‌ زاهد وهلنا را در تابستانی‌ روشن‌ و در جنگلی‌ دور به‌ ما معرفی&= #8204; می‌کند. درخت&= #8204;های‌ ارغوان‌ به‌ گل‌ نشسته‌ا&#= 1606;د. بوی‌ بوته‌ه&#= 1575;ی‌ گياهان‌ وحشی‌ هوا را از عطر برگ‌ وگل‌های‌ خود انباشته&#= 8204; است‌. دختر در خيال‌ پرندگان‌ دريايی‌ را با بال‌ و سين= ه ‌سپيدشان‌ بر فراز درياچه‌ می ‌&= #1576;يند. صدای‌ جيغ‌ جيغ ‌شان‌ ساحل‌ درياچه‌ را ب&= #1607;‌ مکانی‌ دور از آبادی‌ تبديل‌ کرده&#= 8204; است‌. هنوز به= ‌ درياچه‌ نرسيده‌اند. آن‌چه‌ هست‌ جاده‌ای‌ است‌ با جا پاها و جا چرخ= ‌هايی‌ بر آن‌، تا هر گذرنده‌ای‌ ببيند که‌ را&= #1607;‌ پيش‌ از او روندگانی‌ هم‌ داشته‌ است‌. درون‌ شاخ‌ و برگ‌ه&= #1575;ی‌ انبوه‌ بوته&#= 8204;های‌ دو طرف‌ جاده خاکی‌ را سايه‌های‌ خنک‌ پُر کرده‌ است‌ و حسی‌ مخملی‌ را درآنها بيدار می ‌کن&= #1583;. گزنه‌ها هم‌ هستند با سبزی‌ پُررنگ‌ برگ&#= 8204; هايشان‌ و شاخه ‌های‌ درازشان‌ در جاده‌؛ کودکانی‌ شيطان‌ و تير و کمان‌ در دست‌ تا به ‌و= سوسه‌ دستی‌ بر سر آنها بکشی‌ و بعد بچشی‌ مزه‌ وارد شدنت‌ را به‌ بازی‌ آنها.
ـ ايوان‌، خودت‌ آن‌ راه‌ را تا حالا رفته‌ا&#= 1740;‌؟
ـ لازم‌ نيست&= #8204; رفته‌ باشم‌. برايم‌ تعري&#= 1601;‌ هم‌ کنند کافی‌ است‌.
ـ اما اين‌ چيزها را بايد ديده‌ باشی‌ که‌ بتوانی‌ خوب&#= 8204; توصيف‌ کنی‌.<= o:p>

شان= ;ه‌ بالا می‌اند&#= 1575;زد و به‌ سيگارش&= #8204; پُک‌ می‌ زند. گمانم‌ هنوز &= #1583;ر فکر است‌ تا برای‌ من‌ توضيح‌ بدهد که‌ چه ‌طور می ‌شود بدون&= #8204; نويسنده‌ بودن‌ استعاره‌ها رادر ذهن‌ گسترش‌ داد.

تجر= ;به‌ را حذف‌ می ‌ک= ند. جهان‌ معاصر امکانات‌ زيادی‌ را در = اختيار ما قرارداده&#= 8204; است‌ که‌ هر کسی‌ می‌ تواند در قلب&= #8204; ماجراهای‌ بسيار دور از خودش‌ قرار بگيرد.

در حلقه‌های‌ بالارونده‌ &#= 1583;ود سيگارش‌ چرخ&#= 8204;های‌ چرخان‌ دو دو&= #1670;رخه‌ را می ‌بينم‌. آيا ايوان‌ برای‌ اثبات&#= 8204; حرفش‌ و خلق‌ دوباره داستان‌ در ذ&= #1607;ن‌ من‌ ازنيروی&#= 8204; مغناطيسی‌ اشياء استفاده‌ می &= #8204;کند؟ دود و لاستيک&= #8204;های‌ سياه‌ چرخ‌ چ&= #1610;زهايی‌ در ذهنم‌ بيدار کرده‌ است‌.

زاه= ;د و هلنا همديگر را در يک‌ شب‌ سرد زمستانی‌ يافته‌ بودند، در يکی‌ از آن‌ مهمانی‌هاي= 740;‌ که‌ هلندی‌ه&#= 1575;، بيشتر دانشجوهاشا= 606;‌، در سالن‌های&#= 8204; اجاره‌ای‌ راه‌ می ‌اند&= #1575;زند. زاهد تصادفی&#= 8204; به‌ آن‌ مهمانی‌ رفته‌ بود. با مسئول‌ پرون&#= 1583;ه پناهندگی‌ا= 588;‌ در ادامه کمک&= #8204; به‌ پناهندگان‌ قرار داشت‌. ترجمه انگليسی‌ نا&#= 1605;ه‌هايی‌ را که‌ وکيلش&= #8204; به‌ نشانی‌ او فرستاده‌ بود برايش‌ می ‌آورد.

شب‌ سردی‌ بود. آب= ‌ کانال‌ يخ‌ زده‌ بود. وقتی‌ زاهد از بغل‌ آن‌ می‌ گذشت‌ گونه‌هايش‌ از سرما يخ‌ بست‌. اما تو حسابی‌ گرم‌ بود. زودتر از= ساعت‌ قرارش‌ به‌ آنجا رفته‌ بود. جز ميزبان‌ها و يکی‌ دو نفر ديگر که‌ به‌ کمک‌ آمده‌ بودند کس‌ ديگری‌ در سالن‌ نبود. خوشبختانه‌ يکی‌ از ميزبان‌ها را می‌ شناخت&= #8204;. هنوز ننشسته&#= 8204; بود که‌ هلنا پيدايش‌ شد.(ايوان‌ داستانش‌ را به‌ صورت‌ رو&= #1575;يت‌ اول ‌شخص‌ نوشته‌ است‌ &= #1608; من‌ راستش‌ نمی‌دانم‌ داستان‌ او را دنبال‌ می = ‌کنم‌ يا تکه‌ خاطره‌هايی= 204; را که‌ از زاهد دارم‌.) هلنا يک‌ راست‌ رفت‌ و کنار او روی‌ يکی ‌از صندلی‌های‌ خالی‌ نشست‌&#= 1548; و خيلی‌ زود سر صحبت‌ را با او باز کرد. از آن ‌روزها&= #1610;ی‌ بود که‌ زاهد حوصله هيچ‌ کس‌ را نداشت&= #8204;. خلقش‌ حسابی&#= 8204; گُه‌ مرغی‌ب&#= 1608;د. جواب‌ منفی‌ از دادگستری&#= 8204; گرفته‌ بود و نمی‌دانست‌ از آن‌ به‌ بعد چه‌ برسرش‌ خواهد آمد. وکيلش‌ افتاده‌ بود به‌ تلاش‌ که&= #8204; برايش‌ کاری&#= 8204; کند. هلنا برعکس‌ او خيلی‌ سرحال&#= 8204; بود. بعد از ظهرش‌ را در يک‌ جلسه سخنرانی‌ درباره شعرهای‌ چزاره‌ پاوزه‌ گذرا&#= 1606;ده‌ بود، و برای‌ همين‌ دوست‌ داشت‌ درباره ‌آن‌ با کسی‌ حرف‌ بزند. يک‌ راست‌ آمدنش&#= 8204; هم‌ به ‌سمت‌ ميزی‌ که‌ او در پشت‌ آن ‌ن= شسته‌ بود برای‌ اين‌ بود که‌ فکر می ‌کرد زاهد ايتاليايی‌ است‌.

زاه= ;د حس‌ کرد هلنا دختر خيلی‌ راحتی‌ است‌&#= 1548; از آنهايی‌ که‌ خيلی‌ زود توجه‌ آدم‌ها را به&= #8204; خودشان‌ جلب&#= 8204; می‌ کنند. از قضا يکی‌ دو هفته‌ پيش‌ د&= #1575;ستانی ‌از پاوزه‌ خوانده‌ بود. برای‌ همين‌ با دقت‌ به‌ حرف‌های‌ هلنا گوش‌ داد. بعد به‌ اوگفت‌ در کارهای‌ پاوزه‌ حسی‌ از تبعيد ديده‌ است‌. اشاره‌اش‌ به‌ داستان‌ &= #1583;يگری‌از او بود که‌ خيلی‌ پيشتر خوانده‌ بود. چيزهای‌ ديگری‌ هم‌ بود که‌ او را= به‌داستان‌= 07;ای‌ پاوزه‌ علاقه‌مند می ‌کرد. آب‌، درياچه‌ و امواجی‌ که‌ هرگز سطرهای&#= 8204; داستان‌ها را رها نمی ‌ک= رد. در آن‌ پلکان&= #8204; نرم‌ و رونده&= #8204; که‌ آفتاب‌ و ماهی‌ رويشا&#= 1606;‌ بازی‌ می ‌کر&= #1583; حسی‌ قوی‌ از زندگی‌ می ‌د&= #1610;د که‌ نمی ‌خوا&= #1587;ت‌ پايمال ‌شود. = برای‌ همين‌ می‌رف&#= 1578;ند سر به‌ دنبال&= #8204; هم‌ و رو به‌ نا کجايی‌ که&= #8204; باز آب‌ بود و= آفتاب‌ و رقص‌ ماهی‌&= #1607;ا و اما اين ‌با= ر با چهره ديگری‌ از حيات‌ در وجود که‌ نامی‌ برايش&#= 8204; پيدا نمی‌کر&#= 1583;. هلنا از او خواست‌ که‌ بيشتر توضيح&#= 8204; دهد. اما او حالش‌ راندا&#= 1588;ت‌. جزييات‌ داستان‌ از يادش‌ رفته‌ بود. از آن‌ گذشته‌ تا می&= #8204;رفت‌ حرفی‌ بزند جواب‌ منفی‌ دادگستری‌ را چون‌ شمشير داموکلس‌ بالای‌ سرش‌ می‌ديد. اين‌ بود که‌ هر لحظه‌ توی‌ فکر می ‌رفت‌. مسئول‌ پرونده‌اش‌ که‌ پيداش‌ شد هلنارا تنها گذاشت‌. مشغول‌ گپ ‌ز&= #1583;ن‌ با او بود که‌ چشمش‌ افتاد به‌ هلنا. هلنا با آهنگی‌ که‌ ا&= #1586; بلندگو پخش‌ می ‌شد داشت‌ می ‌رقصيد. اين‌ دومين‌ باری‌ بود که&= #8204; در آن‌ شب‌ او= را با کارهايش‌ خيره‌ می‌ کرد. از صحبت‌ کردن‌ با مسئول‌ پرونده‌اش‌ که‌ فارغ‌ شد = آرام ‌آرام‌ خودش&#= 8204; را کشاند گوش&= #1607;‌ای‌ که‌ بتواند هلنا را که‌ه&= #1606;وز داشت‌ می ‌رق&= #1589;يد تماشا کند. هلنا سرش‌ به&= #8204; رقص‌ يک ‌نفر&= #1607;‌اش‌ گرم‌ بود. حالاتش‌ در رقص‌ شبيه‌ به‌ رقاصان‌ معابد هندی‌ بود، در خود فرو رفته‌ و بی ‌اعتنا به&= #8204; اطراف‌. رقاصان‌ ديگر بيشتر زوج‌ زوج‌ می = ‌رقصيدند، يا با نيم‌ نگاهی‌ به‌ اطراف‌ و با ته ‌لبخندی‌ در صورت‌، وقتی‌ نگاه‌ آشنايی‌ به‌ آ‌نها می‌ افتاد. هلنا کاملا در خود فرو رفته‌ بود. در آن‌ شب= ;‌ بود که‌ احساس‌ کرد تماشا کردن‌ زنی‌ تنها در رقص‌ به‌ شرکت‌ در يک‌ = آيين‌ مذهبی‌ شبيه&#= 8204; است‌.حالات‌ او و حرکات‌ دست‌ و پا و هاله‌ای‌ از سکوت‌ و خامو&= #1588;ی‌ که‌ بر چهره‌&= #1575;ش ‌افتاده‌ بود تمام‌ وجودش‌ را تسخير می ‌کر&= #1583;. يکباره‌ در ل&= #1581;ظه‌ای‌ که‌ موسيقی ‌&= #1606;اغافل‌ قطع‌ شده‌ بود هلنا ايستاد و با شروع‌ صدا دوباره‌ در خود فرو رفته&= #8204; ومجذوب‌، به&#= 8204; رقصش‌ ادامه&#= 8204; داد. در همان‌ لحظه‌ کوتاه&#= 8204; قطع‌ شدن‌ صد&= #1575;ی‌ موسيقی ‌بود که‌ آنها به‌ هم‌ نگاه‌ کردند. بر پوست‌ صورت‌ هلنا عرق‌ نشسته‌ بود ولبخندش‌ تری‌ و طراوت&= #8204; خاصی‌ داشت‌. شروع‌ که‌ کرد، دوباره&#= 8204; محو جهان‌ خود شد.

تاز= ;ه‌ داشت‌ کله‌ه&#= 1575;ی‌ مهمانان‌ گرم‌ می‌ شد که‌ زاهد آنجا را ترک‌ کرد. پيش‌ ازبيرون ‌زد&#= 1606;‌، رفت‌ و از هلنا که‌ در محاصره دوستانش‌ در پشت‌ بار داش&= #1578;‌ آبجو می‌ نوشيد خداحافظی‌ کرد. وقتی‌ با او دست‌ می‌ داد در چشمانش‌ خواند که‌ فهميده‌ است&#= 8204; مجذوب‌ رقصش&#= 8204; شده‌ است‌. اما به‌ روی‌ خودش‌ نياورد. زاهد هم‌ حرفی‌ نزد. حتی‌ بعد از دوست‌ شدنشان‌ هم‌ هرگز به‌ حالتی‌ که‌ هلنا آن‌ شب‌ در رقص‌ به‌ خودش‌ گرفته&#= 8204; بود اشاره‌ا&#= 1740;‌ نکرد.

ايو= ;ان‌ می ‌گويد نگفتن‌ از زيبايی‌ سحرانگيزی‌ که‌ در وجود يک‌ زن‌ کشف‌ می ‌شود آن‌ را بيشتر رازآميز می ‌&= #1705;ند؛ چيزی‌ که‌ يک&= #8204; مرد همواره‌ طالب‌ آن‌ در زن‌ است‌.

می ̴= 4;گويم‌: تا آنجايی‌ که‌ می ‌دانم&= #8204; اينها بايد در واقعيت‌ رخ‌ داده‌ باشد، حداقل&#= 8204; آن‌ بخش‌هاي&#= 1740;‌ که‌ برای‌ زاهد و هلنا رخ‌ داده‌ است‌.

ايو= ;ان‌ در فکر فرو می= ‌رود. چشمانش‌ را تنگ‌ می ‌کند. اما حرفی‌ نم&= #1740; ‌زند.
ـ البته‌ يک‌ تفاوت‌هايی= 204; بين‌ زاهد و آدم‌ داستان&#= 8204; تو وجود دارد.=
ايوان‌ خوشحال‌ می ‌&= #1588;ود: آه‌، پس‌ قبول‌ کردی‌ که‌ من‌ داستان‌ زاهد را ننوشته‌ام‌. ـ اگر بتوان‌ برای‌ مثال‌ سه ‌تار زدن‌ زاهد را خيلی&= #8204; عمده‌ کرد.

ديگ= ;ر نمی‌ گويم‌ که‌ زاهد اصلا اهل‌ نقاشی ‌کردن&#= 8204; نبود. سه‌ تار= ی‌ داشت‌ که‌ آن&= #8204; را آويخته‌ بود به‌ ديوار نزديک&#= 8204; به‌ پنجره‌ اتاق‌ پذيرايی‌، و &= #1711;اهگاهی‌ آن‌ را برمی ‌= داشت‌ و پنجه‌ای‌ می‌ رفت‌. به‌ هنگام‌ زدن‌ هم‌ سر و گردنی‌ می ‌ج&= #1606;باند، به‌ سياق‌ درويشان‌؛ بی ‌افشاندن&#= 8204; حلقه‌های‌ مو بر شانه‌. اما حالتی‌ د&= #1575;شت‌ برای ‌خودش‌.<= br> ايوان‌ می ‌گ&= #1608;يد: اگر نظر من‌ را بخواهی‌ همه‌ اينها از همان‌ نقاشی ‌راوی&#= 8204; داستان‌ بيرون‌ آمده&#= 8204;اند. در نقاشی‌ رنگ‌ هست‌، يعنی‌ همان‌ &= #1605;نظره‌ها، وخط‌ هست‌ و حرکت‌. همه‌ اينها در يک‌ ترکيب‌ انتزاعی‌ می &= #8204;توانند ماجرايی‌ درذهن‌ راوی&#= 8204; خلق‌ کنند. اما تو انگار خيلی‌ شيفته&#= 8204; واقعيات‌ هستی‌. با وجو= د اين‌ برای‌ من‌ فرق‌ نمی = ‌کند. مهم‌ آن‌ است&= #8204; که‌ در بيايد و خواننده‌ حضورش‌ را بتواند لمس‌ کند.

از:

http://www.bbc.co.uk/persian= /arts/story/2006/05/060518_jb_nasimkhaksar-roman.shtml