اجمالی از زندگی و فهرس= 578; آثار مهشيد اميرشاهی

= 5;جمالی از زندگی و فهرست آثار مهشيد اميرشاهی

سيروس علی نژاد

3D"مهش=

با آنکه اجدادش قزوينی هستند و خانواده اش در تهران می ز= يستند، مهشيد اميرشاهی به زمانی که پدرش در دادگ&= #1587;تری کرمانشاه خدمت می کرد، در آن شهر زاده شد.

هنو= ;ز يک ماهه نشده بود که به تهرانش آوردند و در اين شهر باليد. دوره دبستان را در مدرسه فيروزکوهی تهران گذران&#= 1583; و برای دوره دبيرستان وارد مدرسه ن&= #1608;ربخش شد. دوره دبيرستان به پايان نرسيده بود که راهی انگلستان شد و تحصيلات خود را نخست در يک مدرسه شبانه روزی و سپس در دانشگ&= #1575;ه ادامه داد. رياضيات او مانند ادبياتش از همان زمان دبيرستان خوب بود و همي= ن سبب شد که در دانشگاه رشت&#= 1607; فيزيک را انتخاب کند.

در دانشگاه درس می خواند و تعطيلات تابستانی را نزد خانواده اش در تهران می گذراند. در يکی از سفرهای تابستانی اش به تهران به دام ازدواج افتاد. با فرخ غفاری ازدواج کرد. ولی اين ازدواج موفق&#= 1740; نبود و زود به جدايی انجاميد. ازد&= #1608;اج دوم او نيز به همين ترتيب به جدايی ختم شد و پس از آن ديگر ازدواج نکرد.

&#= 1605;هشيد اميرشاهی پس از بازگشت به تهران نخست ب&= #1607; تدريس رياضيات پرداخت و همزمان علايق ادبی اش را دنبال کرد. با ترجمه " افسانه های عصر ما " اثر جيمز تربر به انتشارات فرانکلين پيوست و سالها در آنجا به کار م= شغول شد. قضيه از اين قرار بود که وقتی ترجمه کتاب خود را به فرانکلين سپرد، کارش را پسنديدند و از او خواستند تا به آن موسسه ب= پيوندد.

<= ![endif]>

در آن زمان انتشارات فرانکلين بهترين ها را جذب می کرد و او که فيزيک و رياضی خوانده بود نخست به ويرايش آثار علمی مشغول شد و چندی بعد، به پيروی از علاقه اش، بخش داستان های کودکان آن موسسه را بنياد گذاشت. =

کار نوشتن را از دوره دبيرستان آغاز کرده بود. بيشتر داستان های اوليه اش حاصل نوشتن در دوره دبيرستان و دانشگاه است. پيوستن به انتشارات فرانکلين سب&#= 1576; شد تا کار نوشتن را بطور جدی دنبال کند و ن= خستين مجموعه داستان های کوتاه خود، "&#= 1705;وچه بن بست"، را در سال ۱۳۴۵ انتشار دهد. "سار بی بی خانم"، "بعد از روز آخر"، و "به صيغه اول شخص مفرد"، يکی پس از ديگری تا سال ۱۳۵۰ انتشار يافتند و او چهره ای شد در عالم نويسندگی ايران.

در زمان انقلاب به طرفداری از شاپور بختيار برخا&#= 1587;ت و با حاکم شدن مذهب و روحانيون مخالفت کرد. مقاله ای با ع= نوان "کسی نيست که از بختيار حمايت کند؟" در روزنامه = 0;يندگان نوشت که بسيار مشهور شد.

<= ![endif]>

در ماههای اول پس از پيروزی انقلاب راهی &= #1601;رانسه شد و بار ديگر در آنجا به کمک بختيار ش&= #1578;افت. در دفتر نهضت مقاومت ملی به فعاليت سياسی مشغول شد و بيشتر هم و غم خود را در امر سياست نهاد. اين فعا= ليت ها تا زمان کشته شدن بختيار ادامه يافت.

پس از آن بار ديگر به صورت جدی به فعاليت ادبی &= #1585;وی آورد و اين با= ر به جای پرداختن به داستان های کوتاه، به نو&= #1588;تن رمان روی آورد.

موض= ;وع نخستين رمانش "در حضر"، انقلا= 576; است. چند سال بعد پاره دوم همين رمان را با نام "در سف&= #1585;" منتشر کرد و سپس به نوشتن چهار پاره "مادران و دختران" پرداخت که سه کتاب آن تا کنون انتشار يافته و پاره چهارم در دست اتمام است.

فهرست آثا= 585;

کو= 670;ه بن بست ( ۱۳۴۵ )
سار بی بی خانم ( ۱۳۴۷ )
بعد از روز آخر ( ۱۳۴۸ )
به صيغه اول شخص مفرد ( ۱۳۵۰ )
منتخب داستان ها( = ۱۳۵۱ )
در حضر ( ۱۳۶۶ )
در سفر ( ۱۳۷۴ )
داستان های کوتاه ( ۱۳۷۷ )
عروسی عباس خان ( ۱۳۷۷ )
دده قدم خير ( ۱۳۷۸ )
هزار بيشه (= ۱۳۷۹ )
ماه عسل شهرب&= #1575;نو ( ۱= 779;۸۰ )

ترجمه ها

اف= 587;انه های عصر ما نوشته جيم&#= 1586; تربر
عقده اديپی من فرانک اوکانر
سطح زندگی ن&= #1608;شته دوروتی پارکر
خانم "گرابی= "... نوشته جيمز تربر
معمای قتل "مکبت" نوشته جميز تربر
کارتنک شارلوت نوش= 8;ه ای. بی. وايت
مری پاپينز نوشته تراورس
عروسی زيد نوشته طيب صالح
چهار پاره اسکندريه نوشته لارنس دارل
آنتونيو گرامشی نوش= 8;ه جوزپه فيوری يکرنگی نوشته شاپور بختيار

از:

http://www.bbc.co.uk/persian= /arts/story/2004/07/040703_pm-cy-amirshahi2.shtml

.........

«= 1;فتگو با مهشيد اميرشاهی

سيروس علی نژاد

3D"مهش=

اميرشاهی: علاقه من به رئاليسم، پهناوری و غنای بی نظير آن است

مهشيد اميرشاهی مقيم پاريس است و اين مصاحبه از طريق اينترن&#= 1578; انجام شده است. يعنی مصاحبه ای کتبی است. همه سوالات يکجا فرستاده شد و همه جوابها يکجا دريافت گرديد. بنابراين برخلاف مصاح&#= 1576;ه های رو در رو در اثنای سخن فرصت گپ و گفتی پيش نيامد. الا آنکه سوال دوم پس از خوا= ندن مصاحبه برای ايشان فرستاده شد ک&= #1607; جواب کوتاهی نوشت يا در واقع جوابی ننوشت.

· &nbs= p; = 6;ه ياد نمی آوريم که در حيات رژيم گذشته شما به دفاع از آن بر= خاسته باشيد، در حالی که پس از انقلاب شروع &= #1576;ه دفاع از آن کرديد. آيا اين به دليل آ= ن است که شما در زمره کسانی قرار می گيريد که طرف&= #1583;ار حاکم معزول اند، يا به علت آن است که ايرانيان در بزنگاههای تاريخی معمولا غافل می مانند و زمانی به فکر می افتند که کار از کار گذشته است؟

مقد= ;مه سوالتان دقيق نيست، چون من از رژيم گذشته نه در حياتش و= نه در مماتش هرگز دفاعی نکرده ام. هم کسانی که مخا&= #1604;فت بی ابهام مرا با انقلاب اس&= #1604;امی به حساب طرفداری از نظام قبلی می گذارند در اشتباهند و هم آنهايی که = پشتيبانی بی ترديد مرا از شاپور بختيار به چن&= #1610;ن دفاعی تعبير می کنند. حرفی که من زده ام اين است که بين ولايت[ آي= ت الله] خمينی و خودکامگی شاه انتخاب سياسی ديگری &= #1607;م هست و آن دمکراسی است؛ دنيا به اين دو ختم نم= ی شود، دمکراسی هم نماينده دارد. طبعا هنوز هم بر همين عقيده ام. اين را هم البته هميشه اضافه کرده ام که رژيم گذشته در چار چوب قانون اساسی مشروطيت قابل اصلاح ب&= #1608;د در صورتيکه رژيم فعلی از هيچ طريقی اص&= #1604;اح پذير نيست چون تمام گرفتاری ها از چار چوب مذهبيش برمی خيزد.

به گمان من سبک های عمده ادبی محصولات لبنياتی نيست که تاريخ مصرف داشته باشد. رئاليسم استاندال و بالزاک و ديکنز و همينگوی هر کدام عالمی جدا دارد و مهر نويسنده اش را حمل می کند. رئاليسم= ; من هم به همچنين و طبعا از قماش رئاليس= م قرن بيستمی است نه قرن نوزدهمی – با اين حال با رئاليسم نويسندگانی که اسم بردم از يک خانواده و مکتب است.
<= /b>

=

مهشيد اميرشاهی<= /span>

و اما موخره سوال: من نادرستی و زورگويی را نه به حکام سوار بر خر مراد می بخشم نه به حکام از خر افتاده – چه شاغل و چه معزول بايد ح&= #1587;اب پس بدهند. راستش تا قبل از سؤال شما فکر می کردم اينطور شهرت دارم که در بزنگاه حرفی را که بايد بزنم زده ام. ا= ;حتمالاً شما به حرف هايی که من در دوران انقلا&#= 1576; زده ام عنايتی نکرده ايد. پس اجازه بفرما&#= 1610;يد عرض کنم که ما ايرانيان يا در بزنگاه های تاريخی به حرف ديگران گوش نمی کنيم يا به وقت مصاحبه اين حرف ها را فراموش می کنيم!

· &nbs= p; = 5;قصود من از " ايرانيان در بزنگاههای تاريخی غافل می مانند" شخ&#= 1589; شما نبود، بلکه خرد جمعی يا عمل جمعی همه يا اکثريت قريب به اتفاق ايرانيان بو&#= 1583;. وگرنه همه از مواضع شما در زمان انقلاب باخبرند. مگر شما با عمل جمعی مردم ايران در زمان انقلاب موافقيد؟

اگر موافق بودم در زمان انقلاب آن مواضعی را که همه از آن باخ= برند اتخاذ نمی کردم.

· &nbs= p; ¦= 2;يش از انقلاب نگاه روشنفکر ايرانی به مذهب اگر بار ايدئولوژيک &#= 1606;داشت، بر ضد آن نبود. حتی نگاه مخالفان نظام به همه امور، نگاهی مذهبی بود هر چند آنان مذهب مارکسيستی داشتند. پس از انقلاب، وجه سياسی مذهب، عاملی برای تقدس زدايی ا&= #1586; آن شد. در نوشته های نويسندگان داخل کشور اي&= #1606; وجه امکان بروز نمی يابد ولی در ن= وشته های نويسندگان خارج از کشور، بخصوص در نوشته های شما اين وجه به روشنی ديده می شود. آيا مذهب، ديگر برای جامعه مفيد نيست يا ضديت شما با مذهب از همان آبشخور ضديت با انقلاب اسلامی آب می خورد؟ به عبارت ديگر سياسی شدن مذهب اثر ماندگار منفی بر شما گذاشته است؟

اين= ;که می گوئيد سياسی شدن مذهب موجب زدوده شدن تقدسش شده، ا&= #1587;تدلالی است که "روشنفکران&quo= t; مذهبی و مؤمن به کار می بندند تا بعد بگويند خود مذهب لائيک شد و حالا می شود با حکومت دينی زندگی ک&= #1585;د. اصولاً بی اعتبار شدن مذهب را بسيا&= #1585;ی مترادف زدوده شدن تقدس آن می دانند. اما درد من تقدس مذهب نيست که زدوده شدنش دوايم باشد. به نظر من بايد ميان تقدس زدايی مذهب و آنچه از آن به تقدس زدائی جهان تعبير می کنند، تفاوتی قائل شد. آنچه مورد نظر من است تقدس زدايی از جهان است نه از مذهب، که حاصلش محدود کردن حوزه تقدس اس&= #1578; به اعتقادات مؤمنان و سلب مسئوليت و مز&= #1575;حمت از ديگران. چون تصورم اين است که تقدس زدايی از مذهب نه مهم است و نه مشکل گشا، نه درگيری مذهب را با جامعه بر طرف می کند نه مسائل مردم را از دخالت دين در = زندگی روزمره حل.

<= ![endif]>

می پرسيد: مذهب ديگر برای جامعه مفيد نيست؟ بايد اول از مؤمنان بخوا&#= 1607;يد ثابت کنند مذهب کی و چگونه برای جامعه مفيد بوده، تا ببينيم آيا اين فايده را از دست داده يا خير. من با نفس مذهب ضديتی ندارم چون با آن رابطه ای احساس نمی کن&= #1605;. من با دست درازی مذهب به همه شئون زندگی است که ضديت دارم. و از آنجا که اين دراز دستی با انقلاب اسلامی به اوج رسيده، بی اعتنائی ام به مذهب پس از انقلاب رنگی منفی تر به خود گرفته است. ولی همانطور که گفتم اين رنگ منفی متوجه اين نکته است که مذهب پا از گليم خود بيرون گذاشته است.

به هر حال از بابت نگاه به مذهب در آثار قبل و بعد از انقلاب من تف&= #1575;وتی اساسی وجود ندارد. (نمونه داستان آخر تعزيه). زبان= 605; البته نيشدارتر شد&#= 1607;– آن را هم پاسخ به شرايط تاريخی ايجاب می کرد&= #1607; است. من آنگونه که جهان را می دي= ده ام و می بينم از تقدس بری است.

· &nbs= p; «= 1;ويا پرنده شما وقتی از کاشانه اش دور می شود آو= از می خواند. نوش= تن را دو بار و هر دو بار در خارج کشور شروع کرده ايد. يک بار زمانی که برای تحصيل به انگلستان رفتيد و به هر حال از کاشان&= #1607; خود دور مانديد و بار ديگر زمانی که به تبعيد آمديد. اگر اين برداشت درست باشد انقلاب اسلامی نقش بزرگی در بروز استعداد نوي&#= 1587;ندگی شما داشته است، چون بخصوص اين بار دوم بود که نوشته های شما جدی تر و پر رنگ تر و با مسايل اجتماعی و سياسی ايران درگيرتر شد و شما را در رده نويسندگان م&#= 1591;رح قرار داد. آيا اين را هم بايد ناشی از سيلی هشيار کننده انقلاب به حساب آورد؟

من با چهار مجموعه داست&#= 1575;ن کوتاه (که لااقل سه مجموعه اش طی اقامتم در ايران نوشته شد) قبلاً هم "مطرح" بوده ام – مرحمت شما شامل حالم نبوده ا&= #1587;ت. "استعداد" ه= 05; گويا سال ها پيش از اين واقعه "بروز&qu= ot; کرده بود – بی لطفی نفرماييد.

علاقه م = 6; به رئاليسم، پهناوری و غنای بی نظير آن است به علاوه تسلط بر آن نفس کش می طلبد و من حاضرم به ميدان بروم. از من نخواهيد که هر جا قافيه = 8;نگ آمد نقبی به بيرون رئاليسم بزنم و بعد ه = 5; برايش تئوری بتراشم، چون اهلش نيستم.
<= /b>

=

مهشيد اميرشاهی<= /span>

از اين ها گذشته مگر توماس مان برای نوشتن دکتر فاستوس مدي = 8;ن هيتلر بود که من برای نوشتن کتاب های اخيرم به انقلاب بدهی داشته باشم؟ وقوع انقلاب فقط چند مضمون جديد برای نوشتن به من تحميل کرد و جز آن هيچ. اگر پيش نيامده بود فکرم به دنبال تم های ديگری می رفت که الزاماً از نظر ادبی ارزشی کمتر نمی داشت. ولی اگر مصريد که از اين تم ها خيری به من رسيده است، جواب می دهم به شری که از انقلاب نصيبم شد نمی ارزيد.

بُع= ;د اجتماعی که به آن اشاره داريد در نوشته های قبلی من هم دي= ده می شود. اگر امروز بيشتر به چشم می خورد به اين دليل است که بينش من نسبت به جامعه، که قبل از انقلاب با مد روز نمی خواند، حالا خريداران بيشتری پيدا کرده است.

برس= ;يم به بخش زد و خورد! من برای نگرش به جامعه و به مذهب منتظر س&= #1610;لی نبودم. سيلی را کسانی خوردند که به اسلام و انقلاب دل بستند. به عکس، تصور می = کنم آثار بعد از انقلاب اين نويسنده کمترين سيلی جانانه ای است به صورت اين انقلاب و آن انقلابيون.

· &nbs= p; ž= 8;ما علاقه خاصی به سبک رئاليسم داريد و سبک های ديگر از جمله رئاليس&#= 1605; جادويی مورد توجه شما نبوده است. اساسا پرداختن داستان و رمان به شيوه = کلاسيک بيشتر مورد علاقه شماست. از آنجا که بس= ياری از منتقدان ادبی دوره رئاليسم را د&= #1585; ادبيات سپری شده تلقی می کنند علت علاقه شما به اين سبک چيست&= #1567;

منت= ;قدان مختارند، ولی به گمان من سبک های عمده ادبی محصولات لبن&#= 1610;اتی نيست که تاريخ مصرف داشته باشد. رئاليسم استاندال و بالزاک و ديکنز و همين&= #1711;وی هر کدام عالمی جدا دارد و مُهر نويسنده اش را حمل می کند. رئاليسم من هم به همچنين و طبعاً از قماش رئاليسم قرن بيستمی است نه قرن نوزدهمی – با اين حال با رئ= اليسم نويسندگانی که اسم بردم از يک خانواد&= #1607; و مکتب است.

رئا= ;ليسم جادويی مورد نظرتان بيشتر دستاويزی است برای گريز از محدو&= #1583;ه واقعيت که به رشته کلام کشيدنش کار دشواری است. در اين سبک نوشته پيشرفتی نسب&#= 1578; به سبک رئاليسم نمی بينيم تا جذابيتی داش&#= 1578;ه باشد. نو آوری در ادبيات با به کار گرفتن اين گونه شگردها حاصل نمی شود، اگر هم چنين اسمی بگيرد عمر دراز نمی کند.=

من با نف= 587; مذهب ضديتی ندارم چون با آن رابطه ای احساس نمی کنم. من با دس= 78; درازی مذهب به همه شئون زندگی است که ضديت دارم. و از آنجا که اين دراز دست= ;ی با انقلاب اسلامی به اوج رسیده، بی اعتنائی ام به مذهب پž= 7; از انقلاب رنگی منفی تر به خود گرفته است
<= /b>

=

اميرشاهی<= /span>

به عقيده من نوآوری ثمره نگاهی بکر و پر طراوت است به پيرامون ز&= #1606;دگی. کدام از سبک هايی که از طريق شگردی گاه به گاه مد شده، عمر رئاليسم را داشته است؟ کسی را می شناسيد که امروز پايبند سوررئاليسم يا دادائيسم يا سمبوليسم باشد؟

در گذشته کسانی که نسبت به کار ادبی نويسنده ای ايرادی پيدا نمی کردند و مايل بودند پيدا کنند به عنوان انتقاد می گفتند: اثر خلقی، مردمی، متعهد نيست! خاطرتان هست؟ حالا گاه به نظرم می آيد که دوستان صفت کلاسيک را به قصد انتقادی محترمانه و به مفهوم "قديمی" و بفهمی نفهمی "از مد افتاده" به کار می گيرند! برای نشان دادن اينکه قصد شما اين نيست برای خوانندگانت= 575;ن توضيح می دهم که کلاسيک در ادبيات يا به آثاری می گويند با مشخ&= #1589;ات آثار ادبی روم و يونان باستان يا به آثاری که از نظر معيارهای زيبا شناختی و نقادی ادبی سرمشق و ماندگار باشد، اعم از قديم و جديد. از آنجا که نوشته های من شباهتی به ادبيات رومي&#= 1575;ن و يونانيان ن&= #1583;ارد، مفهوم دوم آن را به ريش می گيرم!

به هر حال علت علاقه من به رئاليسم پهناوری و غن&= #1575;ی بی نظير آن اس= ت به علاوه تسلط بر آن نفس کش می طلبد و من حاض= رم به ميدان بروم. از من نخواهيد که هر جا قافيه تنگ آمد نقبی به بيرون رئاليسم بزنم و بعد هم برايش تئوری بتراشم، چون اهلش نيستم.

زن= 583;گی کردن در زبان دور از ديار هم ميسر است<= /b>

·     &nbs= p; = 8;ازه ترين اثر شما، "مادرا= 606; و دختران" يک خزانه بزرگ از واژگان و اصطلاحات زبان فارسی به حساب می آيد. اساسا نق= شی که زبان در ساختار اين چهار پاره يا&= #1601;ته، در ديگر نوشته های شما نداشته است. بی آنکه بخواهيم غنای زبانی دوپاره "در ح&#= 1590;ر" و "در سفر" را انکار کنيم، احساس می کنيم شراب شما هر چه کهنه تر می شود مست کنند&= #1607; تر می گردد و ماداران و دختران که به لحاظ موضوعی به گذشته نزديک تعلق دارد نسبت به کارهايی که ا&= #1586; نظر تاريخی به امروز تعلق دارند، جاندارتر و به لحاظ زبانی غنی تر است. سوال ما اين است که چطور غنای زبانی در تازه ترين اثر بيش از آثار پيشين شماست، به ويژه آنکه در زمان نوشتن اين اثر مدت درازتری از ايران دور بوده ايد؟

بعض= ;ی از منتقدان گفته اند که "زبان" موضو= 93; اصلی آثار من است، خيلی هم بيراه نگفته اند. خودم هم اعتقاد دارم که هر موضوع داستانی به زبانی خاص نياز دارد. حساسيت من نسبت به انتخاب کلمه در همه نوشته هايم مشهود است نحوه روايت هر قصه ام هم با ديگری فرق دارد. نه واژگان "در ح&#= 1590;ر" به کار چهار پاره "مادرا= 606; و دختران" می آيد نه لغتنامه چهار پاره به درد "در حضر" می خورد. زبان اگر در "مادران و دختران" به نظرتان رنگين تر می رسد برای اين = است که فضا و واژگان برايتان تازگی بيشتر دارد.

دوری از زادگاه بی شک دردهای خودش را دارد اما برای کسی که زبان مادریش را خوب می شناسد زندگی کردن در آن زبان و با آن زبان خوشبختانه دور از ديار = 7;م میسر است
<= /b>

=

اميرشاهی<= /span>

الب= ;ته تصور می کنم توانم در زبان و تسلطم بر زبان با مرور زمان بي&= #1588;تر شده است – حرفی که متأسفانه در مورد همه نويسندگان صادق نيست.

دور= ;ی از زادگاه بی شک دردهای خودش را دارد اما برای کسی که زبان مادر&= #1610;ش را خوب می شناسد زندگی کردن در آن زبان و با آن زبان خوشبختانه دور از ديار هم ميسر است. <= /o:p>

·     &nbs= p; ž= 0;ايی اشاره کرده ايد که غنای زبانی آثار شما ناشی از کنجکاوی بيش از حد شما بوده است که هر چه را شنيده ايد در حافظه ضبط کرده ايد. به نظر می رسد بجز کنجکاوی بايد چيزهای ديگری هم در اين کار دخيل باشد؛ مانند بزرگ شدن و با= ليدن در خانواده ای که غنای زبانی قابل توجهی داشته است. به عبارت ديگر خيال می = کنم اگر شخصی با کنجکاوی های شما، مثلا در خانواده ای روستايی بزرگ می شد نمی توانست دارای چنين زبان پر راز و رمزی باشد. نظ= ر خودتان چيست&#= 1567;

قطع= ;اً محيط اطراف، تربيت اوليه، آموختن درست زبان همه در پرورش فکر آدمی مؤثر است ولی به شهادت اوضاع و جنجال های ادبی چند دهه اخير "روستا زادگان هنرمند" هم بد گليم خود را از آب نکشيده اند.

·     &nbs= p; ž= 3;ر "در حضر" احساس می شود نويسنده به حدی از اوضاع عصبانی است ک&= #1607; گهگاه رمانش ساخت و بافت داستانی خود را از دست می دهد و به سمت گزارش مطبوعاتی می غلتد. سهل است حتی کار به فحش سياسی هم می کشد. اما مقصود ما در اينجا انتقاد از سا&= #1582;ت نوشته شما نيست که در کليت خود پرداخت فوق العاده زيبايی دارد، بلکه مقصود اين اس&= #1578; که همين نويس&= #1606;ده در " در سفر" حالتی دارد که از خنديدن بر اوضاع جهان خودداری نمی تواند کرد. به نظر شما اگر آن حالت "در حضر" ناشی از خوی مبارزه جويی و اين حا= لت " در سفر" ناشی از نا اميدی نيست، پس از چيست؟

نثر "در حضر" در هيچ لحظه ای شباهتی به گزارش مطبوع&#= 1575;تی ندارد هر چند از آغاز تا انجام گزارش است، به معنای اعم، ا&= #1586; تراژدی بزرگ تاريخی ما. ناسزايی هم در آن نيست – کلمات اگر گاه تند است برای توصيف آنچه بايد توصيف شود سزاست. ولی ال= بته خشم جزيی از بافت داستان است همانطور که طنز جزيی از بافت درسفر است. اين طنز هم مطلقا از روی نوميدی نيست. انقلاب و تبعيد ابعادی متفاوت دارد. حقارت ها در دومی نمايان تر است و بيشتر محرک خنده می شود تا خشم.

·     &nbs= p; ž= 0;لد چهارم "مادران و دختران" که بسياری از خو&= #1575;نندگان در انتظارش هستند در چه مرحله ای است. آيا به غير از آن مشغول کار تازه تری هم هستيد؟

جلد چهارم چاقتر که نشده هيچ، حجمش امروز کمتر از چند ماه پيش است! چون مدتی قبل 300-200 صفحه ای از نوشته را ريختم در ظرف آشغال. خوانندگان هم لطف کنند و شکيبا باشند تا من اين بار را با ضرب و آهنگ خودم، به منزل برسانم.

از بابت اشتغال به کارهای ديگر، معمولاً ذهن &= #1605;ن در آن واحد به= چند موضوع مشغول است. يکی بيشتر وقتم را می گيرد ولی بقيه هم در گوشه و کنار ديمی بز&= #1585;گ می شوند، طبعاً با رشدی کندتر، تا وقت تر و خشک کردن و صيقل دادن شان برسد. از ک= ;اری که هنوز به اين مرحله نرسيده راه دستم نيست حرفی بزنم چون به تجربه می دانم که اگ= ر زياد صحبتش را بکنم برای پروراندنش تنبل می شوم.=

از:

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2004/07/0= 40701_pm-cy-amirshahi1.shtml

......

ž= 8;هرزادی روايتگر شکست؛ کلياتی درباره مهشي&#= 1583; اميرشاهی

سيروس علی نژاد

3D"مهش=

اميرشاهی:" غم غربت من لحظه به لحظه به جنون نزديک می ž= 8;ود."

زمانی نه چندان دراز پيش از اين مهدی اخوان ثالث شکست مب&= #1575;رزات جمعی و ملی را در شعر "زمستان" می ريخت يا در پاره ای شعرهای " از اين اوستا".

اکن= ;ون پنجاه سال پس از ناليدن از آن حديث ها، م= هشيد امير شاهی شک&= #1587;ت ديگری را در قالب رمان های سياسی اش می ريزد. با اين تفاوت که وقتی اخوان ا&= #1586; شکست می گفت کمتر کسی در برحق بودن مبارزه ای که به شکست انجاميد، شک داشت و اکنون(= 25 سال پس از انقلاب) کمتر کسی حتی از خيل مبارزان و شرکت کنندگان در مبارزه، در حقانيت مبارزه ای که به پيروزی رسيد، بی شک و ترديد می نگرد.

تفا= ;وت ديگر اين است که در مورد آن شعرها، سراي&#= 1606;ده با اصل ماجرا همداستان بود و در مورد اين رمانها، نويسنده با اصل ماجرا ناهمداستان. اما اين تفاو&= #1578;ی در اصل قضيه نمی دهد جز آنکه هر دو نوع کار را زهر آلودتر می کند.

&#= 1670;نين است که دنيای مهشيد اميرشاهی در دوپاره در حضر و در سفر= دنيای پر درد و زهر آلودی است که مخاطب نيز به هنگام = خواندن با آن درگير می شود و حس می کند هيچ چيز ت= رسناک تر و زهر آگين تر از زيستن د= وباره تاريخ يا بخش هائی از آن نيست.

از اين دوپاره، <= b>در حضر حکايت انقلاب است و = در سفر حکايت پ= 87; از انقلاب. در داستان انقلاب، راوی که همچون نويسنده از ا&= #1576;تدا با انقلاب مخ&= #1575;لف است ( نويسنده تا مرحله ای از انقلاب که = به روی کار آمدن شاپور بختيار انجا&#= 1605;يد با آن موافق بود)، حوادث انقلاب و بسي&= #1575;ر چيزهای باور نکردنی را که پيش چشم همه اتفاق افتاده است، بار ديگر زنده می کند. <= /o:p>

<= ![endif]>

اما در اين دوباره سازی چنان دست و مهارتی به کا&= #1585; می گيرد که گو= يی فيلمی را که بازيگرانش اکثريت مردم به ويژه روشنفکران بوده اند، بار ديگر و اي= ن بار برای آنکه بدانند چه کرده اند، به تماشا می گذارد. تماشای دوباره تماشای زشتی ها و پلشتی هاست بی کمترين نشانی از زيب&= #1575;يی. زشتی ها عمداً بزرگنمايی شده و زيبايی ها - از جمله آ = 6; يکدلی بی مانند و يکپارچگی پرشور، همه فراموش مانده است. البته امروز ديدن اين گونه پر بيراه نيست اما در اينکه همه آن حرکات و سکنات در زم= ان خود آلوده به تزوير بوده و هيچ از زيبايی نشان نداشته هم جای ترديد است.

اما اين داوری ها اگر در عرصه سياست مهم باشد، در وادی ادبيات و بخصوص در اينجا که قصد نقد کتاب نيست، اهميتی ندار&#= 1583;. آنچه اينجا اهميت دارد، نگاه نويسند&#= 1607; به موضوع انقلاب است که توانسته آن را چنان داستانی کند که با وجود هر= ناهمداستان= 40; باور پذير شود، همدلی بر انگيزد و جذابيت بيابد. جذابيت، نه ف&= #1602;ط از اين جهت که همگان به سرنوشت خود علاقه مندند و به گذشته خود می انديشند، پس درباره خود م&= #1740; خوانند؛ بل از اين جهت که او توانسته است همه آنچه را که با نتايج تلخ بر ما گذشته و به قاعده باز گفتنش ملال آور و تکراری = خواهد بود، چنان باز گويد که در کمتر فصلی از آن فراموش کند که داستان می نويسد. حاصل کار داستانی خواندنی در آمده است و اي= ن کافی است.

راو= ;ی هر چه در حضر فريادش از دست همگنان و هموطنان و روشنفکران ب&#= 1607; آسمان است، ž= 3;ر سفر اين فريادهای اعتراض، به مويه های غريبانه بدل می شود.

<= ![endif]>

راو= ;ی در نيمه اول کتاب، برخی از آدم های د= 85; حضر را دوبا= 85;ه می يابد، به پشت سر خود و به خاطراتش م&= #1740; نگرد، آدم های در حضر را بار ديگر نظا&= #1585;ه می نشيند و در می يابد که از آن اهن و تلپ ه= ;ا خبری نيست، همه به حقارت های روزمره دچار شده اند. شليک قهقهه ها را سر می ده= ;د و آدم و عالم را به خندستانی می &= #1711;يرد. در اين خندستانی، تلخی از شيرينی افزون تر است اما چه چاره؟ ديگر قصد هشيار کردن نيست. ديگر اميدی به نجات نيست، تنها می توان به اوضاع و بر حال خود و ديگران خنديد.

با وجود اين در نيمه دوم کتاب، که مدتی از خندي&= #1583;ن سپری شده است = واقعيت بار ديگر خود را تحميل می کند، قضايا ب&= #1575;ز تلخ می شود و از خندستانی به زهر خند می گرايد.

اما اين دنيای خراب و زهر آلود رمان های سياسی، در چهار پاره = ماداران و دختران که يک رمان اجتماعی به حساب می آيد، چنان شيرين و قابل زندگی می شود که خواننده دلش برای همه خاله ها و عمه ها و آدم های مهشيد اميرشاهی – ک&= #1607; او را به ياد کس و کار خودش می اندازد، تنگ می شود و می خواهد مدت های دراز در بين آنها، از عباس خان و اميرخان گرفته تا دده قدم خير و شهربانو و مش باقر و ملوک و ديگران پرسه بزند، وول بخورد، به غيبت بنشيند و بداند چه حس و حالی دارند و و در چه کارند.

هر چه دنيای رمان های سياسی نفرت انگيز و گريز&= #1575;ننده است، دنيای = 5;ادران و دختران دل= 70;سب و جذاب و دوست داشتنی و جای زيستن است. دن= يای رمان های سياسی دنيای خود ما و دنيای مادرا= ;ن و دختران، د= 06;يای آدم های دو سه نسل پيش از ماست.

بدي= ;ن سان نويسنده بی آنکه خود بخواهد يا بگويد زندگی گذشتگان و نس&= #1604; های پيشين را خواستنی تر و دوست داشتنی تر می يابد. علاوه براين، فاصله گرفتن &= #1575;ز حوادث به ياری او می آيد تا بی طرفانه تر به = حوادث نظر و آن را برای خوانندگانش ترسيم کند.

<= ![endif]>

هز= 575;ر بيشه، اثر ديگر امير شاهی، زبان ديگر همان دنيای تلخ در حضر و= در سفر در دنيا= 40; واقعی است. اگر آن دو، زبان داستانی داش&#= 1578;ند اين يک زبان صريح مقاله و سخنرانی دار&#= 1583; برای اينکه مجموعه مقالات و سخنرانی های اوست.

لطف اين مجموعه که نخستين مقاله اش همان مقاله معروف " کسی نيست که از بختيار دفاع کند؟ " است، آن است که هر آنچه را به رمز و تمثيل و پوشيده در دا&= #1587;تان های او می خوانيم، در اينجا به عيان می بينيم.

اسا= ;ساً در مورد اميرشاهی ما با نويسنده ای رو به روييم که تکليف ما با او روشن است چون او تکليف خود را پيشاپيش با ديگران روشن کرده است.

او هيچ نسبتی با قماشی ندارد که درباره آنها گفته اند "مسلمان= 588; به زمزم شويد و هندو بسوزاند". در اين گفته ها و نوشته ها، او به آشکارترين زبانی مخالف&#= 1578; خود را با حکومت اسلامی اعلام می کند.= از دستاوردهای انقلاب مشروطه، که به نوشته او انقلابی تجددگرا بود، در برابر انقلا&#= 1576; اسلامی که به عقيده او همان مشروعه مورد نظر روحانيون عص&#= 1585; مشروطه و انقلاب قهقرايی است، به دفاع بر می خيزد. از= ; دستاوردهای زنان در دوره محمد رضاشاه – از جمله حق طلاق و حق رای دفاع می کند و= ... به هر حال هر کس حتی اگر مخالف او باشد می داند = با کی طرف است و حرف حسابش چيست.

حتی برای مبهم نگذاشتن قضايا در رمان هايش، پ&= #1610;شگفتار و پيگفتاری ب&= #1585; آنها نوشته که در آنها حرف خود را صريح و بی پرد= ه با خواننده در ميان می نهد. هر چند زبان اين مقدمه و موخره ها ديگر زبان حريف هماورد نيست، حتی زبان طنز هم نيست، زبانی است از غم غربت سنگين شده و از اندوه دورماندگی، خستگی و آوار&= #1711;ی، مالامال.

در سفر با اين شعر شفيعی کدکنی آغاز می شود:
ای کاش...
ای کاش آدمی وطنش را
همچون بنفشه ها
( در جعبه های خاک )
يک روز می توانست
همراه خويشتن ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران، در آفتاب پاک.

و دž= 5; پيگفتار همين کتاب می نويسد:" غم غربت من لحظه به لحظه به جن= ون نزديک می شود." همين يک جمله برای درک آنکه چقدر درد وطن دارد، کافی است. موضوع هر دو کتاب در حضر و در سفر= در نهايت همين وطن است. وطن و آدم هايش.

<= ![endif]>

در &#= 1583;ر حضر که حکاي= 78; انقلاب است از رفتار هموطنان خشمگين است و حرکاتشان را باور نمی کند. " من اين مردم = را نمی شناسم – مردمی که در چ= شمهايشان به جای حيای آشنا، بی شرمی بيگانه &= #1580;ا دارد. زبانشان را نمی فهمم – زبانی که در عوض سخن شيرين، بار تلخ شعار گرفته است. ... ا= 610;ن مردمی که دستشان چنگ است و دلشان از سنگ، با من نيستند. من اين مردمان را نمی شناسم، زبانشان را نمی دانم."

اما در در سفر اي= ن خشم، آرام می گيرد و به شکل اندوه دورما&#= 1606;دگی بروز می کند. از زبان راوی داستان می نويسد: " وقتی به خانه ی خواهر دوستم می رفتم تمام فواره ها، بولوارها، رودها، دريا&#= 1670;ه ها، کاخ ها، ميدان ها و کل= يساهای اين شهر در پشت پرده ی سياه بی وطنی = من پنهان بود."

درب= ;اره مهشيد اميرشاهی و آثارش، بسياری چيزه&#= 1575; بايد گفت که در اين مختصر نمی گنجد اما تأکيد بر دو نکته از اين آثار ناگزير است. اول معماری و ديگر زبان آثار.

شاي= ;د او از معدود ن= ويسنده های ايرانی است که فصل های رمانش را = آنقدر کوتاه می گيرد که حوصله خواننده را سر نبرد. کتاب آسان به پايان می رسد و فرصت دوباره خواندن می دهد. تا وقتی در رمان ها سير می کنيم، دريافت ما از معماری اثر درک هنری آن است ولی چون به هزار بيش = 7; می رسيم معلوم می شود به غير از ساخ= ت هنری، اساساً او پند نياکان را به گوش بست= ه و کم گويی و گزيده گويی را برگزيده ا&= #1587;ت. از دراز نفسی و پرگويی می گريزد.

زبا= ;ن آثارش هم زبان پرحلاوتی است که زبان جمال زاده را در فارسی شکž= 5; است بار ديگ= 85; زنده کرده است.

<= ![endif]>

شاي= ;د بتوان گفت هيچ يک از نويسندگان بعد از جمال زاده، جز يکی = دو نفر، کسی اينهمه به زير و بم زبان توجه نکرده و با آن کار نکرده است.

مهش= ;يد امير شاهی در نوشته های ادبی خود کلمات را صيقل می زند و= به جواهر تراشی مشغول می شود. اما در عين حال طبيعت نثر را که همه فهم بودن و عادی بودن آن است نگه می دارد.

امي= ;رشاهی اکنون بيست و پنج سالی می شود که در خار= ج از کشور زندگ&= #1740; می کند. هر نويسنده ای در اين دوره نسبتا دراز زبانش تغييراتی می پذيرد – ادبي&= #1575;ت مهاجرت حاصل همين دگرگونی است- اما درباره او شايد بتوان گفت در دوره دوری از وطن، رابطه اش با زبان مادری صميما&#= 1606;ه تر شده، تا آنجا که زبان مادری جای ما&= #1583;ر را گرفته است.=

اين زبان به ويژه در داستان هايش که شتابزدگی مق&#= 1575;لات را ندارد، می درخشد. در داستانها و بخصوص در ماž= 3;ران و دختران زب= 75;ن فارسی را چنان رهوار ب&= #1607; کار می گيرد و به زوايای آن چنگ می اندازد که آدم فارسی زب&= #1575;ن حس می کند در برابر او فارسی نمی داند.

يکی از ويژگی های اين زبان حريف و مسلط، ديالوگ هايی است که به لهج= ه های محلی می نويسد. لهجه قزوينی در اين ميان جای خاصی دارد و اين به دليل آن است که او گرچه متولد کرمانشاه و بزرگ شده تهر&= #1575;ن، اما در واقع قزوينی است. اجدادش قزوي&#= 1606;ی بوده اند و او نيز خودش را از آن شهر می د= ;اند و به همين جهت پاره هايی را که به سبک و سياق چرند و پرند دهخدا می نويسد " دخت دخو" امضا می کند. <= /o:p>

گوي= ;ا طنزی را هم که گاه زمينه ( تمپلات ) نوشته ها و داستان ها اس&= #1578; و گاه اين نوشته ها در آن غوطه ورند، از عبي&= #1583; زاکانی و علی اکبر دهخدا به ارث برده باشد.

و نکته آخر آنکه اگرچه بسياری از نويسندگان ب&#= 1586;رگ، برجسته ترين &= #1705;ارهای خود را پيش از پنجاه سالگی نوشته اند ام&= #1575; کارنامه مهشيد امير شاهی نشان می دهد که تازه ترين اثرش، = 5;ادران و دختران، ک= 07; قاعدتاً بايد پس از پنجاه سالگی &= #1606;وشته شده باشد، از هر حيث، چه به لحاظ زبانی و چه به لحاظ داستانی قوی تر و پخته تر از کارهای ديگر اوست و می توان اميدوار بود که از اين پس کارهای بهتری هم از او ببينيم.

&= nbsp;

از:

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2004/07/0= 40701_pm-cy_amirshahi.shtml

.....

= 6;مونه نثر و سبک و سياق نوشتن مهشيد اميرشاهی

برای آشنايی خوانندگانی که احتمالا با سبک و سياق مهشيد اميرش&#= 1575;هی در کار نگارش آشنايی ندارند پاره ای از رمان "مادران و دختران" را برگزيده ايم.<= /span>

اين قسمت از فصل سيزدهم کتاب دوم به نام "دده قدم خير&q= uot; انتخاب شده است و نمونه جذابی از نوشته های او به حساب می آيد.

موض= ;وع از اين قرار است که عباس خان نديده و نشناخته با دختری ازدواج کرده است که مادرش منزه السلطنه به طمع مال دختر برايش انتخاب کرده که به اصطلاح تو زرد از کار در آمده و عباس خان... <= /p>

size=3D2 width=3D"100%" align=3Dcenter>

با دميدن آفتاب به خانه برگشت که ديد زنش از در بيرون می آيد.= پس از شب مستی و هماغوشی هفت شب متوالی به خانه نيامده بود و در بازگشت از اين غيبت هفت روزه بود که زنش را عازم کوچه می ديد. <= /o:p>

اول به تصور اينکه زنش به جستجوی او صبح اذان از خانه در آمده = است چند قدم به دنبالش رفت. اما وقتی همسر در پناه خم کوچه چادر سياه را برگرفت و چاد&= #1585; نماز چيت گلداری بر سر کشيد کنجکاويش تح&#= 1585;يک شد و پنهان از چشم او سايه به سايه اش به راه افتاد.

از منزل تا ميدان ارگ راهی نبود. ميدان در اين = وقت صبح قرق پرند&= #1607; بازان بود و منظره قفس های بلند و کوتاه سهره و بدبده و عشقباز بر کولهء حوض و در سايه چنار و زبان گنجشک دور و اطراف ميدان صفايی داشت. هر کس به کاری مشغول ب&= #1608;د يکی در حال پر دادن کبوترش بود، ديگری در گل و لای جوی ها به دنبال کرم برای بلبلش می گشت، و سومی چندک در کنار قفس نشسته بود و گوش به آواز قناری اش داشت.

شکو= ;ه، بی آنکه نگاهی به منظرهء دور و اطراف بيفکن&#= 1583;، به سمت باغشاه پيچيد و قدم ها را تند کرد. جليل آباد و چ= هار راه گلو بندک را همچنان با گام های سريع پيمود، کوچهء غريبان و گذر لوطی صالح را پشت سر گذاشت و از ميان کوچه پس کوچه های قيقاج خودش را به ميدان پاقاپق رسان&#= 1583;.

در اينجا سقاها مشک هاشان را از قنات شاه پر می کردند و بازار سر ريز از خوراک و پوشاک در جنب و جوش داد و ستد صبحگاهی بود. عباس خان از نفس افتاد&= #1607; بود. عادت به پياده روی آن هم پياده روی با شتاب نداشت. يکی دوبار به فکرش آمد يا جلو برود و از زنش مقصد را جويا شود يا خ= ود از نيمه راه بازگردد ولی از هر دو کار منصرف شد. مکث کوتاه زنش، به نيت خريدن = و خوردن کاسه ای هليم، فرصت استراحتی به او داد. معهذا وقتی دوباره در پی او به راه افتاد نيمه نفس بود.=

در شکوه بر خلاف همسر، آثار خستگی نبود. از مسيری که در روز محل قم= ار قزاقان و در غروب پاتوق اوباش و اراذل بود نيمه دوان گذشت تا به کنار زاغه های خندق رسيد. گويا در اينجا به مقصد رسيده بود.

<= ![endif]>

بر سردر دکه ای که واردش شد با خطی ناموزون نوش&#= 1578;ه شده بود:
بخورات لازم برای اهل ذکر و رياضات
احضار اجنه و شياطين و ارواح
چله نشينی
نوشتن تعويذات و اوراد
حرز جواد
کف بينی و طالع بينی
باز کردن سرکتاب

انت= ;ظار عباس خان در بيرون دکه و در پناه تلی خ= اک به درازا کشيد.
بردن فيض از تمام دانش های رمال وقت گير بود.
در لحظه ای که می خواست بازگردد شکوه بر پله د= کان دعانويس ظاهر شد و رو به محله عودلاجان گذ&#= 1575;شت. در آنجا به خريد مشک و اسفند سوخته و لاجورد پرداخت و بعد به سمت نقاره خانه روانه شد و در بالاخانه اش کوزه جادو و جنبلش را شکست و از آنجا به سراغ نظرکرده شاه چراغ رفت و دخيل بست.

آخر= ;ين بخش اين سفر دور و دراز زن برای عباس خان از همه غريب تر بود:
با مرده شوی خانه ديگر چه کار دارد؟
توقفش در آنجا چندان طولانی نبود، اما عباس خان ديگر قادر به راه پيمايی نبود. بعلاوه با همه وحشتی که از ميت و غس= ;الخانه داشت بايد می ماند و سر از ماجرا در می آورد.

پس از دور شدن زنش با قدمی نا استوار به طرف سردابه رفت و با صداي= ی لرزان پرسيد، "کی اينجاست؟ کسی اينجا ني&= #1587;ت؟"
زنی درشت که بر بدن نيمه ب= رهنه اش چادری پيچيده بود سر بيرون کرد و گفت، " چه کار داشتين؟&q= uot;

عبا= ;س خان با تته پته گفت، " آمدم دنبال خانمم."
غسال پرسيد " &= #1705;ی آوردينش؟"
عباس خان گفت&= #1548; "الآن اينجا بود ..."
مرده شوی کامل به دالان سرداب&#= 1607; آمد و عباس خان را با کنجکاوی نگاه کرد و گفت " اگر الان اينجا بود که هنوزم = هس. جايی نمی تونه بره."

عبا= ;س خان گفت " نه، زياد نماند، زود يفت. "
زن اين بار با= کلافگی روی از او گرداند و گفت " برو عمو خدا عمرت بده. از ديشب مرده تازه واسه ما = نياوردند. مرده های اينجام پا ندارند که بذارن برن." و می خواست به درون غسالخانه بر&#= 1711;ردد که عباس خان صدای لرزانش را بالا برد و گفت،" نيو خانم. يه دقه وايسا."

زن گفت،" چه کار داری برادر؟ والله تخته بند می شم، عرق دارم می چام."

عبا= ;س خان با شتاب گفت،" متوجه نيستين. زن من زنده اس. پيس پای من از سما يه چيزی گيفت و يفت."

زن چادرش را محکم تر به دور بدن پيچيد و گفت، " خب می خواستی زودت&#= 1585; بگی. من گفتم می خوای اينجا برا ما اسم بد نومی درست کنی يا زبونم لال اينجات خراب&#= 1607;." و با انگشت بر کله اش کوبيد. " خب حالا که خانمت رفته شما وايسادی چه کار؟"

" می خوام بدونم از اينجا چه خييد؟ "

غسا= ;ل دست ها را به کمر زد و گفت،" ببين آقا واسه ما درد سر درست نکون بالا غيرتت... "
صدايی از داخل غسالخانه بلند شد: "صغرا خانم ا&#= 1610;ن قالب صابون اينجا بود نديدی؟ انگار آب شده رفته زمين. نديدی؟"
عباس خان پرسيد، "صابون از سما خييد؟"

صغر= ;ا خانم مختصر من منی کرد و گفت،" ما والله رسم مون نی صابون = به کسی برفوشيم، چون اين کارم واسه ما خوبيت نداره. اما اينقده زن شوما عز و جز زد که دلم رحم اومد. خب حالا چرا سرش هوو اوردی که = بخواد صابون مرده شور به رختش بماله؟ خدا را خوش مياد؟"

عبا= ;س خان وحشت زده گفت،"هوو کدومه؟ کدوم هوو؟"

"خب اگر هوو در کار نی لابد از خارشوور مادر شوور دل خوشی نداره. نصيحتشون کن با هم بسازن. اگرم ناراضی &= #1607;ستی صابونم بده پولت بستون برادر. "

صدا باز از داخل سردابه برخا&#= 1587;ت: "صغرا خانم! "

" اومدم بابا، اومدم."

عبا= ;س خان چند قدمی عقب عقب رفت تا به نور روز رسيد بعد برگشت و با اينکه نا در زانو نداشت چند قدم دويد.=
عباس خان نمی دانست که با آن صابون مرد&= #1607; شويخانه زنش چه کرده است، ولی از قماش تحفه ای که شکوه به مهر اوليا داده بود به يقين آگاه بود.

ما= 583;ران و دختران کتاب دوم دده قدم خير
فصل سيزدهم صفحات ۱۹۴ تا ۱۹۹

از:

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2004/07/0= 40708_pm-cy-amirshahi_story1.shtml